บทที่ 707 หวนคืนสู่ทางของเรา

ตอนที่ 706: หวนคืนสู่ทางของเรา

"คุณปู่————"

หลี่จุยหย่วนรู้สึกราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังพันธนาการอยู่บนมือของตน ก้มลงมองแต่ก็มองไม่เห็นสิ่งใด

ไม่รู้เพราะเหตุใด วันนี้ในหูของเขาถึงได้ยินเสียงพูดคุยของคนอื่นอยู่เรื่อย ๆ เบื้องพฤกษ์เบื้องหน้ายังมักมองเห็นภาพประหลาดอยู่เสมอ

เด็กชายพยายามคิดทบทวน แม้เขาจะมั่นใจว่าในความทรงจำของตนไม่มีเรื่องเหล่านี้อยู่เลยก็ตาม

ความทรงจำคืออดีต ในเมื่ออดีตไม่มี เช่นนั้นก็ทำได้เพียงมองไปข้างหน้า ไปยังอนาคตเพื่อค้นหา

พริบตานั้น เด็กชายก็ชะงักงัน

ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนหรือไม่ เขามีความรู้สึกว่าบนมือทั้งสองข้างของตนกำลังมีด้ายสีแดงถักทอพันวน เส้นด้ายเหล่านี้คล้ายมีชีวิต ต่างแหวกว่ายวนเวียนอยู่รอบปลายนิ้วของเขา

ในยามที่จิตใจเลื่อนลอย คล้ายกับว่าตนกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าหอคอยสูงระฟ้า หอคอยนั้นสูงเสียจนราวกับสามารถเชื่อมต่อขึ้นไปถึงท้องฟ้า ทะลวงเข้าไปในแดนสวรรค์ที่เหล่าทวยเทพอาศัยอยู่ตามตำนาน

มองผ่านหน้าต่างในแต่ละชั้นของหอคอย จะเห็นว่าภายในหอคอยแต่ละชั้นนั้นเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขานั่งนิ่งสนิทราวกับกำลังหลับใหล