บทที่ 698 ตื่นรู้

ตอนที่ 697: ตื่นรู้

หลี่จุยหย่วนคลายมือออก กระป๋องเครื่องดื่มร่วงหล่นลงมาติดแน่นอยู่ระหว่างเกล็ดงูใต้ฝ่าเท้า ราวกับละครฉากหนึ่งที่จำเป็นต้องเล่นได้ตะโกนคำว่าคัท ความอึดอัดที่ต้องอดกลั้นฝืนทนมาตลอดจึงได้รับการปลดปล่อย

การกระทำที่ลงมือฉีกทาสีผิวหนังของตนเองออกด้วยความสมัครใจ คือการที่มารในใจสลายตัวตนของตนเองลง

สำหรับมารในใจแล้ว การกระทำที่บ้าระห่ำและเข้าขั้นวิปริตที่สุดก็คือการยอมละทิ้งตัวตนแล้วหลอมรวมเข้ากับร่างต้น

ร่างต้นสมปรารถนาและควบคุม «หลี่จุยหย่วน» ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ซึ่งนั่นก็เท่ากับเป็นตัวแทนของ «หลี่จุยหย่วน» ร่างต้นและตัวจริงจึงสอดคล้องตรงตามชื่ออย่างแท้จริง

ทว่าต่อให้มารในใจจะดับสลายไปแล้ว แต่กรอบกฎเกณฑ์ที่มันหลงเหลือเอาไว้ยังคงอยู่

สิ่งที่เรียกว่าคำขอร้องและคำสัญญา เมื่อคนตายไปทุกอย่างก็ควรจบสิ้นลง ไม่ควรมีพันธะผูกพันที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

กระนั้นก็ตาม มารในใจก็เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจถึงเพียงนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ความน่ารังเกียจนี้นับวันกลับยิ่งพัฒนาจนกลายสภาพเป็นความรู้สึกที่สะท้อนกลับไปมาทั้งสองฝ่ายอย่างไร้เหตุผล

ภายใต้การรับรู้ของร่างต้น นอกจากจะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่กระทำการฝืนหลักเหตุผลอย่างสิ้นเชิงแล้ว การไม่ยอมกระทำการเช่นนั้นก็ยังทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน