บทที่ 689 ชะตากรรมที่เปลี่ยนไป

ตอนที่ 688: ชะตากรรมที่เปลี่ยนไป

เชิงเขาเหยาฉือ พยัคฆ์คำรามมังกรกู่ก้อง

บทกวีสมัยก่อนฉินเคยกล่าวไว้ว่า: เมฆขาวอยู่บนฟ้า หุบเขาก่อตัวขึ้นเอง

ทว่าดินแดนเซียนอันกว้างใหญ่และเงียบสงบที่ถูกพรรณนาไว้ในบทกวีเมื่อวันวาน บัดนี้กลับมีพื้นดินปริแตก ลาวาไหลเอ่อล้น และไร้ซึ่งความaมีชีวิตชีวาใดๆ

เสือโคร่งร่างมหึมาที่ไหม้เกรียมจนมองไม่เห็นขนสีขาวแม้แต่น้อยตัวหนึ่งนอนอยู่บนพื้น ปล่อยให้กรงเล็บของมันตะปบทุบลงแต่ละครั้งสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นดินไหวภูเขาพังทลาย เสียงคำรามต่ำในลำคอแต่ละครั้งชักนำให้ลมฟ้าอากาศแปรปรวน แต่ทั้งหมดนั้นก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานะปัจจุบันที่มันถูกกดทับไว้อย่างแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุดได้เลย

ฉินหลิงฮั่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามัน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล หยดเลือดไหลรินไม่ขาดสายและส่งเสียง "ซ่า" เมื่อหยดลงไปผสมกับลาวา

ราชาแห่งมังกรฉินดูสะินทกสะท้านและเยินเย้อเป็นอย่างมาก หากถูกถ่ายทอดออกมาเป็นภาพวาด ผู้ชมคงจะจินตนาการภาพ "ปราบอสูร" ขึ้นมาในหัวได้เองโดยธรรมชาติ เริ่มจากการปูพื้นก่อนว่าเสืออสูรนั้นน่ากลัวเพียงใด จากนั้นจึงบรรยายถึงความยากลำบากของผู้ปราบอสูร และปิดท้ายด้วยสรุปประโยคหนึ่งว่า: จ่ายด้วยราคาเกือบเอาชีวิตไม่รอด ในที่สุดก็สำเร็จ—

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ผู้ที่มีประสบการณ์การฆ่าฟันในยุทธภพสามารถมองเห็นปัญหาได้ตั้งแต่แรกเห็น: เลือดไหลได้ขนาดนี้ย่อมแสดงว่าอาการบาดเจ็บไม่ได้หนักหนาอะไรนัก บาดเจ็บปางตายของชาวยุทธจริงๆ แล้วจะมีเลือดที่ไหนให้รีดออกมาอีก?