บทที่ 685 ปณิธานและการเดิมพัน

ตอนที่ 684: ปณิธานและการเดิมพัน

"คุณป้าครับ คุณป้า?"

ร่างชราภาพที่เคยชอบนั่งบนม้านั่งหลังประตูนั่น หายไปเสียแล้ว

ซูอี๋โจวผลักประตูมุ้งลวดแล้วก้าวเข้าไปข้างใน

อาคารที่พักครอบครัวมีขนาดใหญ่กว่าหอพักคนโสดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้กว้างขวางมากมาย มันแค่รื้อเตียงสองชั้นออกไป แล้วกั้นเป็นห้องนอนกับห้องโถงเล็กๆ ด้วยตัวเอง

ประตูห้องนอนแย้มอยู่เล็กน้อย ซูอี๋โจวยืนอยู่ตรงทางเข้า เห็นใครคนหนึ่งนอนตะแคงหันเข้าด้านในอยู่บนเตียง แม้จะมีผ้ารวบคลุมไว้ แต่เส้นผมสีเงินยวงที่เล็ดลอดออกมาก็ช่วยยืนยันตัวตนของเธอได้เป็นอย่างดี

เมื่อครั้งที่โรคตารักษาหายและเปิดผ้าพันแผลออก ภาพแรกที่ซูอี๋โจวได้เห็นก็คือหญิงชราผู้นี้

นอกจากความซาบซึ้งต่อผู้มีพระคุณ ความเคารพต่อครอบครัวผู้เสียชีวิต และความประทับใจในความซื่อสัตย์ต่อความรักอันแสนเศร้าแล้ว ยังมีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่ซูอี๋โจวไม่เคยเอ่ยปากบอกใคร เพราะมันยากเกินกว่าจะพูดออกมาจริงๆ

อีกฝ่ายมีอายุมากกว่าเขามากอย่างเห็นได้ชัด แต่ทุกครั้งที่ได้พบเธอ เขาขมวดความรู้สึกอยากดูแลเธอขึ้นมาเสมอ ไม่ใช่การเคารพผู้สูงวัย และไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณ มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย ต่อหน้าเธอ ตัวเขาที่เคยชินกับลมทรายหยาบกร้านและไม่ประดิดประดอยรูปลักษณ์ มักจะคอยจัดปกเสื้อโดยไม่รู้ตัว ใส่ใจกับความเรียบร้อย ภาพลักษณ์ และแม้กระทั่งเว้นระยะห่างอย่างระมัดระวัง