บทที่ 667 6

บทที่ 666

หลี่จุยหย่วนยืนอยู่บนหลังคาหอไหว้บรรพบุรุษที่เหลือเพียงครึ่งเดียว ฉินหลีและคุณอาฉินยืนอยู่คนละฝั่งกับเขา หนึ่งเหนือหนึ่งใต้ หนึ่งใกล้หนึ่งไกล

เด็กหนุ่มไม่ได้เอนเอียงไปทางฝ่ายใด แต่หันหน้าเข้าหาจุดศูนย์กลาง

มือซ้ายประคองเข็มทิศฮวงจุ้ยลายมังกร หัวมังกรชี้ตรงไปยังคุณอาฉิน มือขวาถือธงค่ายกล ปลายธงเล็งไปที่ฉินซิงฮั่น

ว่าที่พญามังกรน้อยที่ได้รับการยอมรับในยุคปัจจุบัน กำลังต่อสู้กับพญามังกรตัวจริงและตัวปลอมจากยุคก่อนเพียงลำพัง มือหนึ่งรับมือคนหนึ่ง

การต่อสู้ในป่าท้อปลุกเร้าคลื่นลม แม้จะถูกลดทอนพลังลงไปหลายชั้นเมื่อมาถึงที่นี่ แต่ก็ยังพัดพาเส้นผมและเสื้อผ้าของเด็กหนุ่มให้ปลิวไสว หน้าม้าที่เพิ่งถูกตัดออกไปทำให้เด็กหนุ่มเปลี่ยนจากนิสัยที่ชอบยืนอยู่เบื้องหลัง มาเผยใบหน้าของตนเองออกมาอย่างเปิดเผย แสงไฟฟ้าที่หลงเหลือจากการใช้วิชาเรียกสายฟ้าเบื้องล่าง สร้างบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึมได้อย่างพอเหมาะพอดี

เมื่อเติบโตขึ้น เครื่องหน้าของเด็กหนุ่มก็ยิ่งดูสมส่วนและมีมิติชัดเจน ทั้งที่ปกติชอบถอนรากถอนโคนศัตรูให้สิ้นซาก แต่บุคลิกกลับดูนุ่มนวลราวกับหยก ความเยาว์วัยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะกลับกลายเป็นจุดเด่นที่เติมเต็มความสมบูรณ์แบบ

นี่คือสิ่งที่หลี่หลานคัดสรรมาอย่างดี และเป็นสิ่งที่เว่ยเจิ้งเต้าต้องยอมรับ