บทที่ 627 6

บทที่ 626

“ไม่ใช่สิ เจ้าแซ่หลี่ นี่ตกลงนายกำลังเป็นหวัดมีไข้ หรือว่ากำลังอยู่ไฟหลังคลอดกันแน่?”

รถเข็นของจ้าวอี้ถูกเปิ่นเปิ่นเข็นมาไว้บนสะพานปูน เปิ่นเปิ่นยังจัดแจงทิศทางให้จ้าวอี้อย่างละเอียด เพื่อให้เขาสามารถมองเห็นบ้านของหลี่ซานเจียงได้อย่างถนัดตา

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เปิ่นเปิ่นก็พิงหลังกับรถเข็น พลางฝึกฝนท่ามุทราของ “วิชาถามสายน้ำค้นหาใจ” อย่างเงียบเชียบ เด็กน้อยมีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะอ่านใจของสาวน้อยตัวตลกให้ได้

จ้าวอี้ถอนหายใจ เขาอยากจะควานหาไปป์มาสูบสักคำเพื่อระงับความตื่นตระหนก แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ก่อนจะจากไปหลินซูโหย่วได้ยึดไปป์ของเขาไปแล้วเพราะกลัวว่าเขาจะ “ฆ่าตัวตาย”

“สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการถูกวางบนโต๊ะ คือการรอคอยที่จะถูกวางบนโต๊ะต่างหาก”

จ้าวอี้รู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่ๆ คุณนายเฒ่าและป้าหลิวทางฝั่งนั้นคงจะสงสัยมานานแล้ว

แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง หรือจะพูดให้ถูกคือไม่มีใครกล้าเข้าไปขวาง นอกจากเจตนาที่แสร้งป่วยเพื่อปรับสมดุลร่างกายแล้ว ใครจะไปรับประกันได้ว่าหลี่จุยหย่วนไม่ได้กำลังแกล้งหลับอยู่จริงๆ

จ้าวอี้ค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าแซ่หลี่ไม่ได้แกล้งหลับ

เขารู้จักสไตล์การทำงานของ “บรรพบุรุษ” บ้านตัวเองดีเกินไป ภายนอกเขาสามารถวางแผนจนคนอื่นตายโดยไม่รู้ตัว แต่ภายในใจนั้นเขาไม่อยากจะแสดงละครอีกต่อไปแล้ว