บทที่ 577 คนกู้ศพ

### **บทที่ 576 มรดกแห่งตระกูลหลิว คันฉ่องส่องสวรรค์สะท้อนความลึกลับ!**

“พี่รุ่นเซิง เปิดประตู”

“อืม”

รุ่นเซิงก้าวไปข้างหน้า ออกแรงผลักบานประตูใหญ่ของเรือนเดิมตระกูลหลิวให้เปิดออก

วินาทีที่ผนึกถูกปลดปล่อย กลิ่นอายอันสูงส่งชวนผ่อนคลายก็โชยมาปะทะใบหน้า ความสดชื่นเปี่ยมชีวิตชีวาพวยพุ่งพุ่งตรงออกสู่ด้านนอก ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น เจ้าก็ยังคงสามารถลอบได้กลิ่นอับชื้นจางๆ โชยมาตามลมอยู่ดี

ภายในเรือนเดิมมีค่ายกลอาคมทัศนียภาพขุนเขาและสายน้ำคอยหมุนวนเวียนอยู่ตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้นยังมีฝูงสิ่งชั่วร้ายพำนักอาศัยอยู่เป็นระยะเวลานานย่อมปราศจากความเงียบเหงา ทว่าบ้านเรือนบนโลกใบนี้ดูเหมือนจะมีโรคประจำตัวอยู่ประการหนึ่ง ขอเพียงขาดผู้คนอยู่อาศัยเป็นเวลานาน มันก็ย่อมจะแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นอายอันเก่าขรึมทรุดโทรมไปตามระเบียบ

บางที นี่อาจจะเป็นความหมายอีกแง่มุมหนึ่งของคำว่า “มนุษย์”

สิ่งชั่วร้ายของสองตระกูลฉินหลิว ยามเมื่อถูกพญามังกรสยบลง... หรือจะเอ่ยว่าตั้งแต่ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเสียด้วยซ้ำ ความจริงแล้วพวกมันก็คุ้นชินกับการ “ตกตาย” ไปตั้งนานแล้ว

ตัวตนการมีอยู่ที่เรียกขานกัน ไม่ได้เป็นตัวแทนแสดงว่าพวกมันยังคงมี “ชีวิต” อยู่หรอกนะ

เหตุผลที่พวกมันให้ความสำคัญต่อมรดกตกทอดของขุมกำลังขอบเขตสำนักขนาดนี้ ก็เป็นเพราะพวกมันสามารถได้รับพลังชีวิตที่พวกมันกระหายอยากได้ครอบครอง ผ่านเรื่องราวการทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของพญามังกรในแต่ละรุ่นต่างหากล่ะ