บทที่ 550 คนกู้ศพ

บทที่ 549 มิเซิงเชิญทุกท่านร่วมพลีชีพเพื่อพระพุทธองค์ สถานการณ์หอคอยมองแม่น้ำแปรเปลี่ยนครั้งใหญ่!**

สายลมหนาวหวีดหวิว ต้นหญ้าแห้งไหวเอนเป็นระลอกคลื่น ช่างดูราวกับกำลังกราบไหว้บูชาศาลเจ้าหลังเล็กที่อยู่ตรงใจกลาง หรือมิฉะนั้นก็ช่างละม้ายคล้ายกับกำลังตื่นตระหนกตกใจพากันหลบหนีไปเสียฉิบ

ศาลเจ้าหลังเล็กแห่งนี้ในอดีตก็เคยมีเครื่องเซ่นไหว้และธูปเทียนที่รุ่งเรืองมาก่อน ทว่านับตั้งแต่ทางต้นน้ำมีการจัดสร้างเขื่อนกักเก็บน้ำขึ้นมา ทุกๆ สองสามปีก็จะมีการระบายน้ำหลากมาทางที่นี่ ผืนน้ำที่เอ่อล้นขึ้นมาจึงมักจะคอยท่วมขังศาลเจ้าแห่งนี้อยู่เสมอ

บรรดาพระภิกษุสงฆ์ดั้งเดิมของศาลเจ้าจำต้องโยกย้ายจากไป ในโลกใบนี้ไหนเลยจะมีหนทางที่สมบูรณ์แบบได้ทั้งสองฝ่าย พระพุทธศาสนาต่อให้ลึกล้ำและประณีตเพียงใด ในท้ายที่สุดก็ย่อมต้องหลีกทางให้แก่โลกมนุษย์ที่คิดอยากจะแปรเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอยู่ดี

ขาดการซ่อมแซมมาเป็นเวลานาน ประกอบกับการถูกน้ำท่วมขังอยู่หลายตลบ ศาลเจ้าหลังนี้ จึงได้ทรุดโทรมจนแทบไม่เป็นชิ้นดีตั้งนานแล้ว

ภายในศาลเจ้า มิเซิงคอยเคาะปลาไม้ไปพลางพร่ำบ่นสวดมนต์สวดธรรมไปพลาง

ปลาไม้ผ่านการซ่อมแซมทาสีใหม่มาแล้ว สีสันจึงมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แถมตรงมุมก็เคยบุบสลายไปบ้าง จนต้องใช้ลวดเหล็กคอยรัดตรึงเอาไว้