กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
第525章
รุ่นเซิงถือพลั่วแม่น้ำเหลืองกลับด้าน แล้วใช้ด้ามจับแทงเข้าไปในรูของรางหิน กระทุ้งขึ้นลงอยู่สองสามครั้ง ไม่นานนักน้ำพุใสก็ไหลทะลักออกมา
เขากวักน้ำขึ้นมาลองชิมดูเล็กน้อย น้ำไม่มีพิษ เพียงแต่มีกลิ่นอับชื้นอยู่บ้าง หลังจากตักน้ำในรางทิ้งไปสองรอบ น้ำที่ไหลออกมาหลังจากนั้นก็เริ่มมีรสหวาน
เดิมทีที่นี่คือจุดปล่อยน้ำในตำหนักท่านเจินจวินผู้โปรดสัตว์ แต่กาลเวลาผ่านไปนานจนรกร้างไปแล้ว ทว่ามันก็ช่วยแก้ปัญหาเรื่องน้ำดื่มให้ทุกคนได้ แม้ในเป้จะมีน้ำดื่มบรรจุขวดอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกกี่วัน
รุ่นเซิงหาอ่างกระถางต้นไม้มาใบหนึ่ง เทกิ่งไม้แห้งและดินทิ้งไป ล้างจนสะอาดแล้ววางไว้บนกองไฟ ก่อนจะใส่ผักอบแห้งและบิสกิตอัดแท่งลงไปต้มเป็นโจ๊ก
พระบางรูปไม่กินอาหารทางโลก หรือไม่ก็ถูกความโลภที่อยากบรรลุธรรมครอบงำจนหน้ามืดตามัว คิดว่าการเป็นเซียนเป็นเรื่องง่ายดาย โดยไม่คาดคิดว่านี่คือการเข่นฆ่าที่ยืดเยื้อยาวนาน ผลก็คือเข้ามาได้ไม่ทันไร ยังไม่ถูกฆ่าตาย ก็อาจจะอดข้าวอดน้ำตายเสียก่อน
พวกที่เก่งหน่อยก็เลือกจัดการกับคนที่เสบียงเยอะและมีเป้สะพายหลัง ได้ทั้งพลังงานและอิ่มท้อง ส่วนพวกที่อ่อนแอก็ทำได้เพียงรื้อค้นศพที่ตายไปแล้ว เผื่อว่าจะมีอาหารหลงเหลืออยู่ หรือที่หนักกว่านั้นคือ...
ระหว่างทางที่ย้ายที่พัก ทุกคนเห็นศพบางร่างมีร่องรอยถูกกัดกินอย่างชัดเจน ซึ่งที่นี่ไม่มีสุนัขป่าเสียหน่อย
หลินซูโหย่วที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะตัวหนึ่ง มือทั้งสองข้างคว้าชุดเกราะยันต์เอาไว้
“แกรกๆ... แกรกๆ...”