บทที่ 517 章

捞尸人 第516章

บนสะพานมีป้ายสโลแกนที่สีลอกร่อน ด้านหนึ่งเขียนว่า "หนานทงยินดีต้อนรับท่าน" ส่วนอีกด้านคือ "หนานทงรอคอยการกลับมาเยือนของท่านอีกครั้ง"

ใต้สะพานมีแม่น้ำสายหนึ่ง น้ำในนั้นเป็นสีดำสนิท ราวกับว่าโรงงานแถวนี้แอบปล่อยน้ำเสียลงมาอย่างขยันขันแข็ง

ที่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ มีพระภิกษุรูปหนึ่งนั่งอยู่ ในชุดจีวรสีขาว ใบหน้าผุดผ่องดั่งหยก ในมือถือบาตรที่มีเศษหมั่นโถวแห้งๆ ที่ได้จากการบิณฑบาตและส้มลูกเล็กๆ สองลูก

มิเซิงกินหมั่นโถวในมือจนหมด ก่อนจะเลียเศษขนมปังที่ติดอยู่บนฝ่ามืออย่างตั้งใจ จากนั้นก็แกะส้มด้วยรอยยิ้ม หยิบเนื้อส้มเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ในวินาทีนี้ ราวกับฤดูใบไม้ผลิได้มาเยือน

เขาเป็นคนที่ดูดีมากจริงๆ

หยางเซียนแห่งเฟิงตูไม่คิดว่าเขาเป็นสิบแปดมงกุฎและยอมมอบศิษย์ให้เขา ส่วนหนึ่งก็เพราะรูปลักษณ์และบุคลิกของเขานี่แหละ เพียงแค่นั่งเฉยๆ ไม่ต้องเอ่ยปาก บาตรของเขาก็เต็มไปด้วยเงินบริจาคจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ไม่ว่าวัดชิงหลงจะมีอยู่จริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไร สองอาจารย์ศิษย์ก็มีกินมีใช้สุขสบายเมื่ออยู่กับมิเซิง

หลี่จุยหย่วนยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ โดยมีคนอื่นๆ ยืนอยู่เคียงข้าง

การที่เข้าเมืองหนานทงไม่ได้ แสดงว่าป่าท้อตัดสินว่าพระรูปนี้เป็นสิ่งชั่วร้าย