บทที่ 513 章

捞尸人 第512章

ศาลาพักร้อนพังทลายลงทั้งสองฝั่ง อาจารย์คงจี้ที่กลายร่างเป็นรูปปั้นทองคำดูราวกับพระพุทธองค์เสด็จลงมาโปรดสัตว์

เขามีพลังอำนาจมหาศาลอย่างเห็นได้ชัด แต่ก่อนหน้านี้เขากลับนั่งอยู่ตรงนั้น เฉยเมยต่อการใช้ท่าประทับมือครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อถ่วงเวลากับเฉินซีหยวน ปล่อยให้คนของฝั่งตนเองต้องตายบ้าง ทรยศบ้าง

หลี่จุยหย่วนเฝ้าสังเกตอาจารย์คงจี้มาโดยตลอด และพยายามทำความเข้าใจความคิดของเขา

ในระดับหนึ่ง อาจารย์คงจี้มีความเมตตาอยู่จริง เขามีตรรกะที่สามารถอธิบายตัวเองได้

ในสายตาของเขา เว่ยซูซิน เฉาปู้ซิว หรือแม้แต่เณรน้อยล้วนเป็นคนที่สมควรตาย เพราะพวกเขาช่วยตนทำความผิด หากพวกเขาไม่ได้ตายด้วยมือตนเอง แต่ตายด้วยมือคนอื่น นั่นย่อมทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น

ความคิดนี้ฟังดูไร้สาระ แต่ก็มีความสมเหตุสมผลในตัว เพราะอาจารย์คงจี้มีเป้าหมายของเขา และเป้าหมายนั้นไม่ใช่การมีชีวิตรอด เขาไม่ได้คิดจะพลิกสถานการณ์ตั้งแต่แรกแล้ว

ตอนที่จอมมารปะทะกับรุ่นเซิง แม้จะมองไม่เห็นจากตรงนี้ แต่การเปลี่ยนแปลงของพลังปราณทั้งสองฝ่ายนั้นชัดเจนมาก แต่อาจารย์คงจี้กลับไม่ใส่ใจ นั่นแสดงว่าการวิเคราะห์ขั้นที่สองของหลี่จุยหย่วนยังคงผิด อาจารย์ไม่จำเป็นต้องฝากใครให้นำผลงานความผิดบาปของเขาออกไป

เทพผู้พิทักษ์วัดองค์นั้นน่าจะเป็น "พาหนะ" ของเขา เขาเกรงว่าหากตนตายไป เทพผู้พิทักษ์จะขาดการควบคุม แทนที่จะถูกขังไว้ในเจดีย์สะกดมารให้ถูกทรมานและเป็นภาระเปล่าๆ สู้ให้เขาพามันไปด้วยเสียยังดีกว่า