บทที่ 508 7

**ตอนที่ 507**

หลี่ซานเจียงมีนิสัยชอบดื่มเหล้าเล็กน้อยตอนมื้อเย็น ไม่ดื่มจนเมามาย แค่พอให้กรึ่มๆ ช่วยให้หลับสบายเท่านั้น

หลังจากนำกระถางไฟไปคืนที่ห้อง เขาก็ถอดเสื้อผ้าฝ้ายหนาๆ ออก แล้วมุดเข้าใต้ผ้าห่มนอนกรนสนั่น

ในความสะลึมสะลือ เขาได้ยินเสียงหลี่เหวยฮั่นตะโกนเรียกด้วยความร้อนรนมาจากชั้นล่าง

หลี่ซานเจียงลืมตาโพลงทันที ถีบผ้าห่มออกแล้วพลิกตัวลงจากเตียง ด้วยความที่รีบร้อนเกินไป ร่างกายจึงเซถลา เข่ากระแทกเข้ากับพื้นกระเบื้องอย่างจัง แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย รีบใช้ฝ่ามือยันพื้นแล้วพุ่งตัวออกไปเปิดประตูห้องพลางตะโกนถาม

“เสี่ยวหย่วนโหวเป็นอะไร! เสี่ยวหย่วนโหวของฉันเป็นอะไรไป!”

“ท่านทวดครับ”

หลี่ซานเจียงก้มมองหลี่จุยหย่วนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาโผเข้าไปหาทันที สองมือหยาบกร้านประคองใบหน้าเหลนรักไว้ ก่อนจะเลื่อนลงมาบีบไหล่ทั้งสองข้างของเหลนอย่างแรง

เมื่อยืนยันได้ว่าเสี่ยวหย่วนโหวตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าและไม่ได้เป็นอะไรเลย หลี่ซานเจียงก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พ่นควันสีขาวออกจากปาก ความแดงก่ำในดวงตาที่เกิดจากความตื่นตระหนกค่อยๆ จางหายไป

ไม่ใช่แค่หลี่จุยหย่วนคนเดียวที่รู้สึกว่าเหตุการณ์นี้คุ้นตา ยิ่งปู่ทวดกับเหลนได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานเท่าไหร่ หลี่ซานเจียงก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวกับภาพในคืนนั้นที่เหลนของเขาถูก ‘ศพดิ่ง’ คว้าไหล่แล้วลากไปนำทางมากขึ้นเท่านั้น