บทที่ 494 3

**ตอนที่ 493**

นอกเรือน เสียงเพลงพื้นเมืองแห่งหยาโจวดังแว่วมาจากที่ไกลๆ แล้วค่อยๆ ชัดขึ้น

ภายในเรือน เจียงซิ่วจือ ฮูหยินเฒ่าแห่งตระกูลเฉิน กัดปลายด้ายในมือจนขาด

ในส่วนลึกของคฤหาสน์ตระกูลเฉิน ผู้ที่มีสิทธิ์ส่งเสียงดังได้นั้นมีเพียงไม่กี่คน และในบรรดาคนไม่กี่คนนั้น ผู้ที่ร้องเพลงได้ฟังไม่ได้ศัพท์ขนาดนี้ ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

บางครั้งเจียงซิ่วจือก็ยังนึกสงสัย คุณชายตระกูลเฉินผู้ที่เคยมีภาพลักษณ์เป็นคุณชายเจ้าสำราญต่อหน้าพี่สาวหลิวในตอนนั้น เหตุใดพอถูกนางสยบได้แล้ว ถึงได้กลายเป็นเหมือนภาพวาดกอไผ่เขียวขจีที่ถูกราดด้วยน้ำมันหมูหนาเตอะเช่นนี้

นางเคยถามเขา แต่เขากลับทำเพียงหัวเราะหึๆ แล้วหวนนึกถึงตัวนางในตอนที่ยังเข้าใจโลกและอ่อนโยนก่อนจะแต่งงานกัน

ทั้งสองราวกับสวมชุดแสดงละครมาตั้งแต่ต้น ในคืนเข้าหอต่างก็รีบร้อนถอดชุดของอีกฝ่ายออกจนหมดสิ้น

ประตูถูกผลักออก เฉินผิงเต้าที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราเดินโซเซเข้ามา

เจียงซิ่วจือ: "เจอซีหยวนแล้วหรือ?"

เฉินผิงเต้า: "เจ้ารู้ได้อย่างไร"