บทที่ 463 章

**捞尸人 第462章**

「เปรี้ยง！」

สายพิณขาดสะบั้น

เสียงดนตรีหยุดกะทันหัน

หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้บรรยากาศในงานเลี้ยงเงียบสงบดั่งผิวน้ำ ยามนี้ก็เปรียบเสมือนเมฆดำที่กดทับลงมาจากเบื้องบน และวังวนที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ฝ่าเท้า ราวกับความเงียบงันสุดท้ายก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ

ในขณะที่หลี่จุยหย่วนหันหลังให้ทุกคน ถานเหวินปินยืนอยู่ตรงนั้น หันหน้าเข้าหางานเลี้ยงทั้งหมด

เส้นด้ายสีแดงที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่งเชื่อมเขากับหลี่จุยหย่วนไว้ เพื่อให้มั่นใจว่าหลี่จุยหย่วนจะสามารถรับรู้ถึงสีหน้า ท่าทาง เสียง และแม้กระทั่ง ‘อารมณ์’ ของทุกคนในงานผ่านตัวเขาได้พร้อมกัน

ปัญหาสำคัญที่สุดคือต้องทำให้ชัดเจนว่า: ใครคือศัตรู ใครคือมิตร และใครที่สามารถพัฒนาจากศัตรูมาเป็นมิตรของเราได้

ช่วงเวลาที่มีค่าแก่การสังเกตมีเพียงชั่วพริบตานี้เท่านั้น เพราะเมื่อหลี่จุยหย่วนหันกลับมา เบื้องล่างย่อมเต็มไปด้วยใบหน้าที่แย้มยิ้มต้อนรับ

ขอบตาของหญิงสาวนักพิณแดงก่ำ มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ