บทที่ 458 7

คนกู้ศพ บทที่ 457

==================================================

"จะไว้ชีวิตเจ้าครั้งนี้ จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วนะ?"

หลินซูโหย่วเอียงศีรษะเล็กน้อย กะพริบตาปริบๆ เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าผู้นี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง

ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่ กระบองคู่ก็อยู่ข้างกาย เจ้ายังก้าวเข้ามาในค่ายกลของพี่เสี่ยวหย่วนเอง เจ้าลองดูสิว่าจะดึงหอกยาวนี้ออกมาได้หรือไม่ แล้วมาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะไม่มีชีวิตรอด!

อาโหย่วหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

พี่เสี่ยวหย่วนกับอาหลีนั่งอยู่ด้วยกัน ตรงหน้าคนทั้งสองมีท่อนไม้หลายท่อนวางพาดอยู่ มังกรปีศาจกำลังวนเวียนอยู่ตรงกลาง เปลี่ยนท่อนไม้ให้กลายเป็นถ่านไฟที่มืดมิดและเย็นยะเยือก เพื่อให้ความอบอุ่นท่ามกลางสายฝน

"เฮ้อออออออออ" อาโหย่วถอนหายใจออกมาจากใจจริงด้วยความรู้สึกท่วมท้น

พี่เสี่ยวหย่วนสมกับที่เป็นพี่เสี่ยวหย่วนจริงๆ เมื่อเผชิญหน้ากับคนประเภทที่ชอบโอ้อวดเช่นนี้ กลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย

ที่ลั่วหยาง เมื่อใกล้ถึงวาระสุดท้ายของชีวิต สวีเฟิงจือพูดกับสวีม่อฝานว่า เขารู้สึกใจอ่อน ทนคำเยินยอไม่ไหว สุดท้ายก็ยังคงถ่ายทอดวิชาหอกตระกูลสวีออกไปบ้าง และใช้สิ่งนี้เป็นเหตุผล ให้สวีม่อฝานในภายหลังเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "ถานเหวินปินและคนอื่นๆ" บนผิวน้ำ ให้เห็นแก่ความเป็นศิษย์ร่วมสำนักครึ่งหนึ่ง ยกปลายหอกขึ้นหนึ่งนิ้ว