บทที่ 452 1

**ตอนที่ 451**

หลี่จุยหย่วนเอนหลังพิงเก้าอี้หวาย พลางนวดขมับตัวเองเบาๆ ขณะกวาดสายตาอ่านบันทึกในมือ

เด็กหนุ่มคนนี้ถือว่าอ่านหนังสือมามากพอสมควร ตั้งแต่ยังเดินไม่คล่อง เขาก็ชอบคลานไปมาบนแผ่นภาพพิมพ์หินในห้องหนังสือของหลี่หลานแล้ว

หลังจากมาถึงหนานทง เขาผ่านการอ่านมาหมดแล้ว ทั้งตำราลับฉบับย่อส่วน วิชาฝีมือแนวเขียนภาพพู่กัน วิชาลับที่ชำรุด... แม้กระทั่งวิชาสิบสองสำนักของตระกูลอินที่ต้องอาศัยการตีความย้อนกลับ เขาก็เคยผ่านมาหมด

อย่ามองว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงหนังสือ แต่ให้มองว่ามันคือกระแสข้อมูลที่ถูกถ่ายทอดผ่านสัญลักษณ์และกฎเกณฑ์ หากคิดได้เช่นนี้ การรับรู้และทำความเข้าใจก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ส่วนที่ยากขึ้นมาหน่อยคือการคาดเดาเจตนาของผู้บันทึก และที่ยากยิ่งกว่านั้นก็คือการทำความเข้าใจสภาวะจิตใจของผู้บันทึกในขณะนั้น

ทุกอย่างล้วนมีแก่นแท้ ผู้บันทึกทิ้งบันทึกเหล่านี้ไว้เพื่อให้คนรุ่นหลังได้อ่าน เพียงแค่คุณปรับจูนคลื่นความถี่ให้ตรงกับเขาในตอนนั้น คุณก็จะย่อยข้อมูลเหล่านี้ได้อย่างราบรื่น

ทว่า... ป้าหลิวคือข้อยกเว้น

ป้าหลิวจดบันทึกเล่มนี้โดยไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครอ่าน แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่คิดจะกลับมาอ่านด้วยซ้ำ

นางเริ่มจดตั้งแต่ตอนที่เพิ่งหัดเขียนหนังสือได้ ไม่สิ... อาจจะเร็วกว่านั้น นางเริ่มจดจำความแค้นมาตั้งแต่เริ่มจำความได้