บทที่ 443 2

ตอนที่ 442

สายลมพัดผ่านป่าท้อ หอบเอาดอกท้อโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า

ซุนหย่วนชิงยืนอยู่บนลานดิน ลูบเคราสีขาวเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

ความเร็วในการตอบสนองของอีกฝ่ายยังคงรวดเร็วและไว้หน้าเขาไม่น้อย

เมื่อหินก้อนใหญ่ในใจถูกวางลง ซุนหย่วนชิงก็รู้สึกเบาสบายไปทั้งตัว

ทว่าไม่นานนัก ท่านนักพรตซุนก็รู้สึก "เบา" ขึ้นมาจริงๆ

เพราะตัวเขาลอยละล่องขึ้นจากพื้นไปแล้ว

กลีบดอกท้อที่ปลิวออกมาจากป่าท้อรวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นมือยักษ์ คว้าจับร่างของท่านนักพรตซุนเอาไว้

นักพรตสายค่ายกลไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด และแน่นอนว่าในเวลานี้ ต่อให้ถนัดไปก็ไม่มีความหมายอะไร

ท่ามกลางสายตาของทุกคนบนลานดิน ท่านนักพรตซุนถูกลากหายเข้าไปในป่าท้อ