บทที่ 441 0

ตอนที่ 440

ยามเย็นปลายฤดูใบไม้ร่วงให้ความรู้สึกเหมือนห้องเต้นรำเก่าๆ ที่มีเสน่ห์ชวนให้ถวิลหา ทว่ากลิ่นบุหรี่ที่อบอวลอยู่ภายในกลับทำให้คุณอยากจะหนีไปให้พ้น

หลี่จุยหย่วนสูดจมูก มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าแล้วเร่งฝีเท้าเดินกลับบ้าน ไม่เหลือเค้าโครงของเลขาธิการหมู่บ้านผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป

อากาศช่วงนี้ เปลี่ยนแปลงปุบปับเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว

หลีฮวาที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นหลี่จุยหย่วนเดินผ่าน:

“ท่านโหวหลีฮวา วันนี้อย่าลืมพาลูกชายกลับไปด้วยล่ะ”

“วางใจเถอะอาซานเจียง ลืมไม่ลงหรอกค่ะ ลูกชายฉันนอนเล่นอยู่ในห้องชั้นสองสบายใจเฉิบเลย ฮิฮิ”

หลี่จุยหย่วนเดินเข้าห้องโถง หางตาเหลือบไปเห็นเจ้าเสี่ยวเฮยที่นอนอยู่ในบ้านสุนัขดูเหมือนจะตัวขาวขึ้นเล็กน้อย

เขาหยุดเดินแล้วเพ่งมองดูใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่าเจ้าเปิ่นเปิ่นกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในนั้น

เด็กคนนี้ไม่รู้ไปซนที่ไหนมาวันนี้ เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยโคลนเต็มไปหมด