กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 432
“มันจะถูกกินน่ะ”
“ถูก... อะไรนะ?”
หลี่จุยหย่วนหยิบเยี่ยต้วยออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนพื้น เขาคลี่มือขวาออก ทันใดนั้นหมอกเลือดก็ปรากฏขึ้นที่กลางฝ่ามือ ตามด้วยมังกรชั่วร้ายที่พุ่งออกมา หมอกเลือดห่อหุ้มตัวมันไว้ก่อนจะวนเวียนอยู่รอบตัวเด็กหนุ่มเพื่อห้ามเลือดและสมานแผลถลอกเหล่านั้น
การรักษาแบบนี้เปรียบเสมือนการถอนขนแกะมาทำเสื้อให้แกะ มันไม่ได้ช่วยให้ร่างกายดีขึ้น ซ้ำยังทำให้ร่างกายอ่อนแอลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่ข้อดีคือมันช่วยระงับความเจ็บปวดได้
จ้าวอี้ก้มตัวลงมาใกล้ๆ แล้วกระซิบถาม
“ที่ว่าถูกกินนี่... หมายถึงถูกกินจริงๆ เลยเหรอ?”
“อืม”
“งั้นช่างเถอะ รู้ว่าเจ้าหนูอย่างนายปากเลือกกิน ฉันหนังเหนียว เคี้ยวไปเดี๋ยวจะติดฟันนายเปล่าๆ”
จ้าวอี้เดินโซเซไปหาหลินซูโหย่ว เมื่อเห็นสภาพที่แดงก่ำของอีกฝ่าย เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความสงสาร