บทที่ 430 9

ตอนที่ 429

ยิ่งคนเรามีชีวิตอยู่ยืนยาวเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูไม่เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกที

เฉกเช่นเดียวกับที่หลี่จุยหย่วนพูดกับท่านจ๋ายในตอนกลางวันว่า “ผมเป็นพวกไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า”

เรื่องเล่าขานเกี่ยวกับเทพเซียนมีมากมายนับไม่ถ้วน แต่ในความเป็นจริง หลี่จุยหย่วนยังไม่เคยพบเห็นตัวตนที่มีอายุยืนยาวจนสามารถใช้ชีวิตได้ในแบบที่เรียกว่า “วิถีแห่งเทพเซียน” เลยสักครั้ง

แม้แต่เว่ยเจิ้งเต้าก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

หากตัดสินกันที่ผลลัพธ์ เว่ยเจิ้งเต้าคงไม่ได้ตายไปจริงๆ แต่ในใจของเขาก็คงไม่มีความรู้สึกยินดีที่รอดพ้นจากหายนะมาได้หรอก

ยามที่เขามองไปยังเศษกระดูกที่เหลือจากการถูกกัดกินอยู่หลังบัลลังก์นั้น ไม่รู้ว่าเขาจะแสดงสีหน้าเช่นไร

แน่นอนว่า เป็นไปได้เช่นกันที่เขาอาจจะขี้เกียจแม้แต่จะชายตามอง

สำหรับเขาแล้ว เรื่องพวกนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้น

ทว่าเขาย่อมต้องรู้สึกรังเกียจตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน