บทที่ 415 4

**ตอนที่ 414**

หลินซูโหย่วรีบยื่นมือไปคว้าด้ามร่มนั้นไว้ทันที หวังจะกระชากมันออกจากมือของพี่ปินปิน สำหรับพวกเขาแล้ว การที่ผิวหนังฉีกขาดเพียงเล็กน้อยถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ทว่าเมื่อหลินซูโหย่วออกแรงดึง เขากลับพบว่าหนามแหลมเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่ฝังลึกเข้าไปในเนื้อของพี่ปินปินเท่านั้น แต่มันยังหยั่งรากลึกลงไปถึงกระดูกมือของเขาด้วย

หลินซูโหย่วไม่กล้าออกแรงต่อ เขาเกรงว่าหากฝืนดึงไปมากกว่านี้ มือของพี่ปินปินอาจจะหลุดติดออกมาเหมือน "ตีนไก่ไร้กระดูก"

รุ่นเซิงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้เตรียมจะหยิบหัวพลั่วแม่น้ำเหลืองออกมา เขาตัดสินใจแล้วว่าหากเสี่ยวหย่วนสั่งคำเดียว เขาจะตัดมือขวาของถานเหวินปินทิ้งทันทีเพื่อหยุดความเสียหาย

หลี่จุยหย่วน: "พาไป ขึ้นรถ"

ถานเหวินปินถูกพาขึ้นรถ หลินซูโหย่วสตาร์ทรถ หลี่จุยหย่วนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับชี้บอกทาง เขาจำได้ว่าบนถนนที่ผ่านมามีสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่กำลังหยุดก่อสร้างอยู่

ที่เบาะหลัง ร่างกายของถานเหวินปินกระตุกไม่หยุด ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นนัยน์ตางู แต่คราวนี้แม้แต่นัยน์ตางูก็ยังถูกสีดำค่อยๆ กลืนกิน

รุ่นเซิงกดแขนของถานเหวินปินไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เขาคลุ้มคลั่งจนรบกวนการขับรถ หลินซูโหย่วขับรถไปพลางมองดูอาการของพี่ปินปินผ่านกระจกหลังด้วยความร้อนใจ

"ปุ๊บ..."