บทที่ 413 章

捞尸人 第412章

เหล้าในป่าท้อกำลังลดระดับลงจนเห็นก้นไหด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เซียวอิงอิงที่กำลังทำตุ๊กตากระดาษอยู่ที่ลานบ้านของต้าหูจื่อรีบลุกขึ้นนำโต๊ะเครื่องเซ่นออกมาตั้งและวางไหเหล้าลงทันที

คนผู้นั้นที่อยู่ในป่าท้อ หากอารมณ์ดีก็จะดื่มเหล้า ยิ่งอารมณ์ดีเท่าไหร่ก็ยิ่งดื่มเร็วขึ้นเท่านั้น

ไหเหล้าใบใหญ่ที่เพิ่งวางลงบนโต๊ะเครื่องเซ่นได้ไม่นาน ก็กลายเป็นเพียงน้ำเปล่า

ชิงอันถือไหเหล้าคว่ำปากไหลง น้ำเหล้าไหลรินลงมา จะเรียกว่าดื่มก็คงไม่ถูกนัก เรียกว่าราดรดตัวเสียยังจะเหมาะกว่า

ตราบใดที่การเซ่นไหว้ทางฝั่งนั้นไม่หยุด ไหเหล้าในมือเขาก็จะไม่มีวันว่างเปล่า เขาที่เคยติดตามเว่ยเจิ้งเต้ามาแล้วครั้งหนึ่ง จริงๆ แล้วไม่ได้มีความยึดติดกับเว่ยเจิ้งเต้าคนที่สองแต่อย่างใด

ทว่าการที่มีตัวตนหนึ่งสามารถก้าวข้ามเว่ยเจิ้งเต้าในช่วงเวลาเดียวกันได้นั้น ทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจจาก "ก้นบึ้งของหัวใจนับหมื่นดวง"

แม้แต่การกักขังตัวเองที่ยืดเยื้อมานานนับพันปีนี้ ก็ดูเหมือนจะได้รับความหมายใหม่

ขอเพียงแค่จุดเริ่มต้นและจุดจบนี้งดงามเพียงพอ ช่วงเวลาอันยาวนานตรงกลางนี้ก็ถือเป็นการรอคอยที่คุ้มค่า

การเรียนรู้อะไรได้รวดเร็ว ไม่ได้หมายถึงแค่เคล็ดวิชาลับเท่านั้น