บทที่ 387 章

第386章

ทุกครั้งที่กลับจากการทำพิธีเดินน้ำ ถานเหวินปินจะเจียดเวลาหนึ่งวันไปเยี่ยมญาติที่เมืองสือกั่ง ไม่ว่าจะไปหาปู่ย่าหรือตายาย และหลังจากคบหาดูใจกับโจวอวิ๋นอวิ๋น เขาก็ต้องเพิ่มภารกิจไปทักทายว่าที่พ่อตาแม่ยายด้วย

ทั้งสามบ้านนี้สลับกันไปเยี่ยม แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหน ขากลับเขาจะต้องแวะไปที่หลุมศพของเจิ้งไห่หยางเสมอ ไปถอนหญ้าและนั่งคุยเป็นเพื่อนสักพัก

ถานเหวินปินรู้ดีว่า ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมชั้นหรือพี่น้องที่สนิทกันแค่ไหน พอโตขึ้นต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายไปตามทาง แม้จะยังติดต่อหรือนัดเจอกันบ้าง แต่ความสัมพันธ์ก็มักจะจืดจางลงตามกาลเวลา

แต่ที่น่าเจ็บใจคือ ตัวเขาเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ทว่าชีวิตของเจิ้งไห่หยางกลับหยุดนิ่งลงในตอนที่พวกเขาสนิทกันที่สุด

คืนนั้น ถานเหวินปินได้เห็นความน่าสะพรึงกลัวของโลกอีกด้านหนึ่งอย่างแท้จริง และคืนนั้นเองที่เขาปฏิญาณว่าจะล้างแค้นให้เจิ้งไห่หยาง เขาไล่ตามออกไปและขึ้นรถสามล้อที่มีรุ่นเซิงเป็นคนขับ โดยมีพี่จุยหย่วนนั่งอยู่ด้วย

ในตอนนี้ เขาได้เห็นเต่าตัวเดิมที่เหมือนกับคืนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน

เมื่อสายตาของคนกับเต่าประสานกัน ราวกับมีพลังลึกลับบางอย่างบีบคอถานเหวินปินจนหายใจไม่ออก หัวใจเหมือนถูกกระชากอย่างแรง รูม่านตาเริ่มเลือนลาง

"พี่ปิน พี่ปิน ผมเอง ไห่หยางไง~"

"พี่ปิน ฮิฮิ หลังจากพี่ช่วยผมไว้ พวกนั้นก็ไม่กล้ามาแกล้งผมอีกเลย"