บทที่ 347 คนกู้ศพ

以下是为你精心翻译的泰文版本，完美保留了原著的江湖冷峻感与角色对话的微妙神韵：

---

### **คนเก็บศพ (捞尸人) - บทที่ 347**

ท่านปราชญ์กระเรียนขาว (白鹤真君) บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขล้าอย่างเต็มที่ ท่าทางของเขาเมื่อครู่ราวกับยอดนักชิมที่ได้ลิ้มลองหอยนางรมสดใหม่เนื้อนุ่มละมุนทีเดียวพร้อมกันถึงสามตัว บนใบหน้าเวลานี้เปี่ยมล้นไปด้วยความอิ่มเอมใจ

การปรนนิบัติพัดวีเช่นนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์เสพสุข ขุนพลเจิงและขุนพลสุ่น (增损二将) ไม่มีบุญปากเช่นนี้หรอก

ก็แค่ไม่กล้าเล่นพิเรนทร์ต่อหน้า "ท่านผู้นั้น" ไม่อย่างนั้นกระเรียนขาวคงอยากจะยืมไพ่สามสำรับนั้นมา เพื่ออัญเชิญขุนพลเจิงและสุ่นออกมาให้มายืนมองเขาเขมือบอยู่ข้างๆ รสชาติมันต้องกลมกล่อมกว่านี้เป็นแน่

ปัญหาทางด้านวิญญาณได้รับการสะสางแล้ว ลำดับต่อไปก็ถึงตาของเนื้อหนังมังสาเสียที

ถึงอย่างไรก็เป็นคนของฝ่ายธรรมะ ศพสะอาดสะอ้านเกินไป ไม่ใช่แนวโปรดของรุ่นเซิง (润生) หรอก

หลังจากที่ท่านปราชญ์กระเรียนขาวลงไปพักผ่อน ดวงตาแนวตั้งก็สลายไป หลินซูโหย่ว (林书友) ทำตามคำสั่งของถันเหวินปิน (谭文彬) โดยการย้ายศพทั้งสามร่างไปยังสถานีขยะข้างๆ

แท่นปูนซีเมนต์เล็กๆ คาดคะเนดูคงมีความจุไม่ถึงสามลูกบาศก์เมตร แต่กลับเหมือนเป็นจุดทำเครื่องหมาย ขยะกองมหึมาได้ทับถมและแผ่ขยายท่วมมันจนกลายเป็นภูเขาย่อมๆ ลูกหนึ่ง