บทที่ 328 8

บทที่ 328

เมื่อมองดูตัวอักษรเหล่านี้ ราวกับว่าเขาสามารถเห็นภาพอินเหมิงยืนอยู่ตรงหน้า กำลังกระทืบเท้าด้วยความโมโหและกรอกตาใส่เขา

ข้างหูของเขาราวกับได้ยินสำเนียงเสฉวนที่อินเหมิงมักจะหลุดออกมาเวลาตื่นเต้น ซึ่งหางเสียงของเธอจะลากยาวและสูงขึ้นเสมอ

ตามหลักแล้ว ก่อนหน้านี้ควรจะมีคำอุทานทักทายที่สนิทสนมนำหน้า เช่น "ไอ้เด็กโง่", "เจ้าทึ่ม" หรือ "ไอ้บ้าเอ๊ย"

รุ่นเซิงคิดว่าสาเหตุที่ไม่มีคำเหล่านั้น คงเป็นเพราะอินเหมิงในตอนนั้นนึกไม่ออกว่าจะเขียนคำท้องถิ่นพวกนี้ออกมาเป็นตัวอักษรอย่างไร อีกทั้งการที่เธอพยายามรักษา "การโต้ตอบ" นี้ไว้ก็ถือว่าสุดความสามารถแล้ว เหมือนกับตอนที่เธอพยายามอย่างยากลำบากในการคงสภาพการเดินวิญญาณเอาไว้

ทว่า...

รุ่นเซิงกลับชอบความทรงจำที่กลายมาเป็นการโต้ตอบระหว่างคนสองคนเช่นนี้

ต่อให้มีเพียงประโยคเดียว แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

อีกอย่าง ทุกวันนี้เขาก็ใช้สมองคิดอะไรเพียงแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

ประโยคเดียวก็เพียงพอแล้ว