บทที่ 320 (จบเล่ม)

บทที่ 320 (จบเล่ม)

หลี่จุยหย่วนเอ่ยขึ้นว่า “ตะเกียงดับแล้ว”

สิ้นคำพูดนั้น แสงสีอำพันที่ปกคลุมอยู่โดยรอบก็เริ่มลุกไหม้ และจางหายไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวลู่ไห่ที่เพิ่งซ่อมแซมร่างกายเสร็จและก้าวออกมาจากครอบแก้ว เขาทำได้เพียงก้าวเท้าออกมาเพียงก้าวเดียว ก้าวถัดไปเขากลับไม่สามารถก้าวออกไปได้อีก

ไม่เพียงแต่ร่างกายที่ขยับไม่ได้ แม้แต่เท้าข้างที่ก้าวออกมาข้างหน้าก็เริ่มลุกไหม้ขึ้น

จ้าวลู่ไห่ร้องขึ้นว่า “นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”

ลึกลงไปเบื้องล่าง บรรพบุรุษตระกูลจ้าวที่ร่างกายไม่ครบสามสิบสองประการ เมื่อพบว่าร่างกายของตนเริ่มมีไฟลุกไหม้ ต่างก็ตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง

บ้างก็ตะโกน บ้างก็คำราม บ้างก็ร่ำไห้... บ้างก็คุกเข่าโขกศีรษะ ไม่รู้ว่ากำลังอ้อนวอนขอให้สวรรค์คุ้มครองหรือขอให้บรรพบุรุษช่วย

ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ รวมถึงการดำรงอยู่ของพวกเขา ล้วนตั้งอยู่บนเปลวไฟที่อยู่บนกะโหลกศีรษะของจ้าวอู๋ย่าง

เมื่อเปลวไฟดับลง นั่นหมายถึงจุดจบของความฝันเรื่องความเป็นอมตะของพวกเขา