บทที่ 297 章

第297章

คำว่า "อาจารย์" คำนี้ หลุดออกมาจากปากด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความจริงใจและไม่รู้สึกซาบซึ้งแม้แต่น้อย

เพราะการแลกเปลี่ยนนั้นต้องมีความเท่าเทียม

มีทั้งการแลกเปลี่ยนที่มองเห็นได้ และการแลกเปลี่ยนที่มองไม่เห็น แบบแรกคือการตีราคาชัดเจน ส่วนแบบหลังนั้นคือการใช้ "น้ำใจ" เข้าแลก

เดิมทีหลี่จุยหย่วนมีทัศนคติว่า ไม่ว่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนรูปแบบไหน เขาก็ยอมรับได้ทั้งนั้น

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เขายังอ่อนแอ และในช่องว่างระหว่างความเป็นความตายนี้ เขาก็มีพื้นที่ให้ขยับตัวได้ไม่มากนัก

ต่อให้สุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้มาจะเป็นเพียง "น้ำใจ" จากท่านมหาจักรพรรดิ หลี่จุยหย่วนก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองขาดทุน อย่างน้อยมันก็เป็นพื้นที่ให้จินตนาการได้ ตราบใดที่ยังไม่นำไปเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ มูลค่าของมันก็ยังคงอยู่

คนที่ทำลายความเงียบนี้ก่อน จริงๆ แล้วคือท่านมหาจักรพรรดิ

เมื่อวานที่หน้าห้องพักในหอพัก หลี่จุยหย่วนได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองข้างใน ประโยคสุดท้ายของท่านมหาจักรพรรดิยอมรับว่าหลี่จุยหย่วนคือ "ศิษย์สายตรง" ของเขา

ในยุทธภพนี้ คงไม่มีใครทนรับคำยืนยันเช่นนี้ได้โดยไม่รู้สึกตื้นตันและภาคภูมิใจจนล้นปรี่