บทที่ 295 5

นักกู้ศพ บทที่ 295

==================================================

บทที่ 295

คนบ้าระห่ำย่อมไม่กลัวคนที่ไม่กลัวตาย โดยเฉพาะท่านเจินจวินกระเรียนขาวที่เปิดฉากมาก็ยอมทิ้งชีวิต

เทพผู้พิทักษ์ไม่ได้สร้างความประทับใจให้กับยุทธภพมากนัก เพราะความแข็งแกร่งของเทพหยินจะถูกจำกัดด้วยสภาพร่างกายของร่างทรงที่พวกเขาเข้าสิง แต่ในตอนนี้พวกเขาไม่มีข้อจำกัดนั้น และสามารถแสดงพลังได้เต็มที่ ซึ่งถือว่าแข็งแกร่งมาก

แต่เช่นเดียวกับที่มนุษย์ไม่สามารถหลุดพ้นจากอิทธิพลของแพลตฟอร์มและสภาพแวดล้อมได้ เทพเจ้าก็เช่นกัน

ตลอดมา การต่อสู้ของเทพผู้พิทักษ์ที่กล้าหาญและไม่ถอยหนีนั้น สร้างขึ้นบนพื้นฐานของการไม่เห็นแก่ร่างกายของร่างทรง

พวกเขาเคยชินกับการดูถูกร่างทรงที่จำกัดพลังของพวกเขา ในขณะเดียวกันก็เพลิดเพลินกับการเข้าสิงโดยไม่มีความเสี่ยงและสามารถจากไปได้ทุกเมื่อ

เมื่ออยู่ในรังไหมแห่งความปลอดภัยมานาน แม้แต่ราชาผีที่เคยคำรามก้องไปทั่วสารทิศ ก็ยังกลายเป็นคนขี้ตระหนี่และขี้ขลาด

แน่นอนว่านี่คือสิ่งที่พระโพธิสัตว์ต้องการเห็นเช่นกัน พระองค์ได้เรียนรู้บทเรียนจากท่านเจินจวินรุ่นก่อน และเสริมสร้างการควบคุมเทพผู้พิทักษ์รุ่นนี้