บทที่ 285 5

บทที่ 285

เบื้องบนนั้นคือใบหน้าขนาดมหึมา ใหญ่โตเสียจนบดบังทุกสรรพสิ่งเหนือศีรษะ

ใบหน้านี้เป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในเฟิงตู ถูกสลักเป็นรูปเคารพ ถูกแขวนไว้บนโต๊ะเครื่องเซ่น และถูกวาดไว้ตามผนังถ้ำแห่งแล้วแห่งเล่า

ในวัยเด็ก ปู่มักจะลูบหัวอินเหมิงพลางชี้ไปที่ "มัน" แล้วกล่าวว่า:

"เหมิงเหมิงเอ๊ย จำไว้นะ นี่คือบรรพบุรุษของเรา"

เมื่อพ่อหายสาบสูญ แม่แต่งงานใหม่ และปู่ล้มป่วยลงไปนอนในโลงศพ อินเหมิงที่ต้องเฝ้าร้านโลงศพอันเงียบเหงาเพียงลำพัง มักจะยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ สองมือยันพื้นโต๊ะ เฝ้ามองถนนหนทางที่คึกคักในช่วงงานวัด

บรรพบุรุษดูเหมือนจะสถิตอยู่ทุกหนทุกแห่งที่นี่ ทว่ากลับไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตของลูกหลานเลย ไม่ว่านางจะลำบากยากเข็ญเพียงใด ต้องใช้มือเล็กๆ อันบอบบางหยิบจับเครื่องมือมาสร้างโลงศพตั้งแต่อายุยังน้อย หรือต้องทนตากแดดร้อนระอุพายเรือไปกู้ศพดิ่งที่อืดพองเพื่อแลกกับค่าแรงเพียงน้อยนิด

นั่นคือเหตุผลที่นางผิวคล้ำและหยาบกร้าน ตอนที่ติดตามพี่อาหยวนกลับไปหนานทง บนตัวนางแทบมองไม่เห็นความขาวผ่องแบบสาวเสฉวนเลยแม้แต่น้อย

ทว่าในวินาทีนี้ บรรพบุรุษกลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้านางอย่างกะทันหัน

นางไม่ได้รู้สึกประหลาดใจหรือซาบซึ้ง สิ่งที่นางสัมผัสได้คือความสั่นสะท้านและความหวาดกลัวที่พุ่งออกมาจากจิตวิญญาณ