บทที่ 283 th

หลี่จุยหย่วนแหวกม่านหมอกสีเทาออกไปทีละชั้น ทีแรกหมอกยังค่อนข้างเบาบาง แต่ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งหนาแน่น จนถึงขั้นที่ว่าหากสัมผัสเพียงนิดเดียวก็อาจมีน้ำหนองไหลเยิ้มออกมาได้

เมื่อทะลุผ่านเข้าไปจนสุด เบื้องหน้าคือความมืดมิดที่เป็นรูปทรงโค้ง

“โครม!”

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าฟาดลงมาส่องสว่างให้เห็นพื้นที่บริเวณนี้ เผยให้เห็นลานบ้านที่มีบ่อปลา และร่างของเจ้าของสุสานที่นั่งพิงอยู่ใต้ชายคา

ยามนี้เขายังดูหนุ่มกว่าตอนที่อยู่ในโลงศพเสียอีก ทว่าในแง่ของสภาพร่างกาย แม้จะยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย

ผิวพรรณซีดเผือด นั่งนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาไม่ได้ปิดแต่กลับไร้ซึ่งแววตา กล่าวโดยสรุปคือ เขาเป็นเพียงศพเดินได้ที่ประณีตกว่าและยังไม่เน่าเปื่อยเท่านั้น

นับตั้งแต่เกิดมา เขาถูกเหล่าทูตผีใช้เป็นโรงเตี๊ยมสำหรับ “เข้าพัก” อยู่ตลอดเวลา การถูกเข้าสิงบ่อยครั้งเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ทำลายร่างกายของเขาเท่านั้น แต่ยังบดขยี้จิตวิญญาณของเขาจนแหลกละเอียด

พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือ หญิงคณิกาและคนเฝ้าหอในซ่องโสเภณียังมีศักดิ์ศรีความเป็นคนมากกว่าเขาเสียอีก

หากเขามีนิสัยธรรมดาทั่วไปก็คงไม่เป็นไร ปล่อยตัวปล่อยใจให้แตกสลายไปเสียตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วดับสูญตัวตนทิ้งไป ก็อาจจะถือเป็นการหลุดพ้น แต่ทว่าลึกๆ ในกระดูกของเขากลับเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก