บทที่ 252 章

捞尸人 第252章

「หอบ... หอบ... หอบ...」

เจินเย่ว์นอนแผ่หลาอยู่ในร่องคูน้ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

คนตระกูลเจินเชี่ยวชาญด้านการวิจัยเทคนิคค่ายกล แต่โดยเนื้อแท้แล้วพวกเขาก็ยังเป็นเพียงนักค่ายกล ความอ่อนแอทางร่างกายจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ไอ้อ้วนคนนั้นแม้จะถูกถลกหนังไปแล้ว แต่ยังสามารถวิ่งหนีไปได้ไกลขนาดนั้น ส่วนเจินเย่ว์ที่วิ่งมาถึงตรงนี้ก็เรียกได้ว่าหมดแรงสิ้นสภาพแล้ว

โชคดีที่นักพรตน่ากลัวคนนั้นไม่ได้ไล่ตามมาอีก

หลังจากหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เจินเย่ว์ก็กลืนน้ำลายที่เหนียวคอลงไปอย่างยากลำบาก เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืน แล้วคุกเข่าลงไปในทิศทางที่ตนเพิ่งหนีมา

เขายกธูปขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ โค้งคำนับสามครั้ง ก่อนจะจรดหน้าผากลงกับพื้นแล้วปักธูปลงในรอยแยกข้างๆ

「ขอบคุณท่านผู้ใหญ่ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ!」

ใช่แล้ว ในสายตาของเจินเย่ว์ คนที่ลงมือช่วยเขาเมื่อครู่ต้องเป็นผู้อาวุโสในตระกูลของเขาเอง มิเช่นนั้นจะอธิบายไม่ได้เลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงใช้ "ค่ายกลดวงตาเทพพันธนาการวิญญาณ" ได้