บทที่ 249 9

ตอนที่ 249

จ้าวอี้ลดมือทั้งสองข้างลง เขาตั้งใจจะโอบจากด้านหลังแล้วเอาคางเกยไหล่เด็กหนุ่ม เพื่อแสร้งทำเป็นความสัมพันธ์อันใกล้ชิดระหว่างพี่ชายกับน้องชาย จะได้กลมกลืนไปกับกลุ่มคนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ในโถงทางเดินของโรงพยาบาล

ทว่าแม้จะเป็นการแสดง แต่เมื่อต้องทำจริงเขากลับยังมีความกังวลใจ ไม่กล้าแสดงออกจนเกินงาม สุดท้ายจึงทำได้เพียงวางมือไว้บนไหล่ของเด็กหนุ่ม แล้วช่วยบีบนวดไหล่ให้พลางยิ้มออกมา

หลี่จุยหย่วนยกมือขวาขึ้นวางทับบนหลังมือของจ้าวอี้ เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วยิ้มให้ ถือเป็นการร่วมมือแสดงไปกับจ้าวอี้

การยื้อยุดกันของนักพรตทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป คนโตต้องการพาคนเล็กไป ส่วนคนเล็กยืนกรานจะอยู่ต่อ

ยามที่นักพรตพูดจะมี "เสียงกล่อมขวัญ" ติดมาด้วย ซึ่งมีผลทำให้เคลิบเคลิ้ม ทุกย่างก้าวที่เปลี่ยนไป ร่างกายส่วนอื่นจะขยับตามอย่างสอดประสาน เพื่อให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอยู่เสมอ

ที่สำคัญที่สุดคือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตจงใจทำ แต่มันเป็นสัญชาตญาณที่ไหลออกมาเอง

เพราะหากเขาต้องการจะใช้กำลัง บังคับให้เด็กหนุ่มคนนี้ไปกับเขา เด็กหนุ่มย่อมไม่มีทางปฏิเสธได้เลย

มือของจ้าวอี้และเด็กหนุ่มที่วางอยู่บนไหล่ต่างสั่นเบาๆ ทุกจังหวะที่สั่นราวกับฝ่ายหนึ่งได้พูดอะไรบางอย่างออกไป แม้จะไม่มีข้อมูลอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายเห็นอะไรและต้องการจะพูดอะไร

จ้าวอี้: "เป็นพวกกระดูกแข็ง ของจริงเลยล่ะ"