บทที่ 242 คนกู้ศพ

ชื่อบท

คนกู้ศพ บทที่ 242

เนื้อหา

หลี่ซานเจียงเม้มปากแน่น คิดอยากจะเอ่ยถ้อยคำปลอบประโลมสักสองสามประโยค ทว่ากลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ทำได้เพียงเดินมาหยุดอยู่ข้างกายคุณปู่ซาน ยื่นฝ่ามือออกไปออกแรงตบลงบนหัวไหล่ของคุณปู่ซานแรงๆ จากนั้นก็คว้าจับเสื้อผ้าของเขา หมายจะคอยประคองพยุงตัวเขาให้หยัดกายลุกขึ้นยืนตรง

คุณปู่ซานไม่ยินยอมพร้อมใจจะลุกขึ้น คอยสะบัดท่อนแขนของตนเองไปมา

"ซานเพ่า ลูกๆ หลานๆ คอยจ้องมองดูอยู่ทั้งนั้นนะ ทำตัวสภาพแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน"

คุณปู่ซานขอบตาแดงก่ำสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยว่า "รุ่นเซิงโหวเองก็เป็นลูกหลานของฉันเหมือนกัน ลูกหลานของฉัน... ไม่ยั่งยืนซะแล้ว"

หลี่ซานเจียงภายในใจตัดสินใจแน่วแน่ ชั่วขณะหนึ่งเลิกใส่ใจเรื่องราวข้อผูกมัดใดๆ พลิกเปลี่ยนมาเป็นด่าทอคำโตทันควัน:

"ถุย! แก๊งพวกเราที่ทำงานในสายอาชีพนี้ สิ่งที่ให้ความสำคัญพิถีพิถันขั้นสุดย่อมเป็นตอนมีชีวิตอยู่ต้องเห็นตัวยามดับดิ้นต้องเห็นศพ ตอนนี้กระทั่งเบาะแสข้อความที่แน่ชัดสักคดีก็ยังไม่มีเลย แกกลับเป็นเพราะว่าช่วงนี้ตนเองชนะเงินมาได้ ก็เริ่มต้นเปิดฉากตัดสินโทษประหารชีวิตให้แก่รุ่นเซิงโหวซะแล้วรึ?"

"หลี่ซานเจียง—"