บทที่ 227 7

บทที่ 227

เมื่อไฟกรรมลามเลียร่าง หมอกสีม่วงสองสายก็พุ่งพล่านออกมาจากดวงตาของซินจี้เยว่ ก่อตัวเป็นใบหน้าที่บิดเบี้ยว ก่อนที่เสียงห้าวทุ้มนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง:

“ข้ากำลังให้โอกาสเจ้า หากมีข้าอยู่ การที่เจ้าจะไปเกาะไร้ใจแล้วรอดชีวิตมาได้นั้นยังพอมีความหวัง”

หลี่จุยหย่วนไม่ตอบโต้ เพียงแต่เพิ่มพลังไฟกรรมให้แรงขึ้นอย่างเงียบเชียบ

“ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่เกาะไร้ใจ รอชมจุดจบอันน่าสมเพชของเจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่จุยหย่วนก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า “เจ้าควรห่วงสถานะของตัวเองบนเกาะไร้ใจก่อนดีกว่า”

ใบหน้านั้นชะงักไป แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่หลี่จุยหย่วนก็จับความหวาดกลัวที่แฝงอยู่ในนั้นได้

เป็นอย่างที่คิด เจ้านี่ไม่ใช่เจ้าของเกาะไร้ใจ

ตำแหน่งของมันดูเหมือนจะเป็นเพียง ‘พ่อบ้าน’ ที่คอยจัดการธุระภายนอกให้เจ้านาย โดยมีหน้าที่หลักคือการเก็บเกี่ยวพลังกรรม

ที่มันอยากเข้าร่วมกลุ่มกับเขา ส่วนหนึ่งคงเพราะอยากอาศัยจังหวะที่เขาเดินน้ำเพื่อแบ่งปันบุญบารมี และอีกส่วนคงอยากจะหนีไปให้พ้นจากเกาะไร้ใจ