บทที่ 198 8

บทที่ 198

รุ่นเซิงมองเห็นคุณปู่ซาน คุณปู่มีสีหน้าสงบนิ่งและเก็บงำความรู้สึก

นับตั้งแต่จำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่รุ่นเซิงเห็นสีหน้าเช่นนี้บนใบหน้าของปู่ เพราะปกติแล้วปู่ของเขามักจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวและแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้าเสมอ

สิ่งที่ถานเหวินปินเห็นคือถานอวิ๋นหลงผู้เป็นพ่อ หากลองตัดเอาใบหน้านั้นบนหอคอยสูงออกมาเพียงลำพัง มันช่างเหมาะแก่การนำไปติดบนป้ายหลุมศพเสียจริง เมื่อขยายภาพออกไปอีกนิด ก็จะเห็นแม่ที่กำลังร้องไห้อยู่ท่ามกลางสายฝน เห็นตัวเขาเองที่ดูไร้หนทาง และเห็นเพื่อนร่วมงานในเครื่องแบบตำรวจของพ่อที่ยืนอยู่รายล้อม รวมถึงผู้นำหน่วยงานที่กำลังปลอบโยนครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย

สิ่งที่หลินซูโหย่วเห็นคือปู่ของเขา ปู่แต่งหน้าเป็นเทพผู้พิทักษ์กวนเจี่ยงโส่ว แต่กลับไม่มีท่าทีดุดันน่าเกรงขามแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับแฝงไปด้วยความอ้างว้างและไร้ซึ่งชีวิตชีวา

สิ่งที่จ้าวอี้เห็นคือเฒ่าเถียน เขาดูล้มเหลวและไร้ชีวิตชีวา ราวกับตอนที่เขากลับมาบ้านหลังจากพิการใหม่ๆ แล้วเอาแต่นอนนิ่งจ้องมองเพดานไม่ขยับเขยื้อน

จนกระทั่งเขาคอยปลอบใจอยู่หลายครั้ง และขอให้เฒ่าเถียนช่วยตำสมุนไพรทำยาต่อไปนั่นแหละ เฒ่าเถียนถึงได้กลับมามีความหวังและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“หึ...”

มุมปากของจ้าวอี้กระตุกยิ้ม

นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายอย่างข้าจะมาเห็นเจ้าที่นี่