บทที่ 161 1

บทที่ 161

ภายในร้านชำเล็กๆ ในตำบล ชายชรากำลังจ้องมองลูกคิดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ด้วยสายตาเลื่อนลอย

ลูกคิดนั้นเคยแตกหักมาก่อน เม็ดลูกคิดกลิ้งหล่นเต็มพื้น เขาค่อยๆ เก็บมันขึ้นมาทีละเม็ดเพื่อซ่อมแซมใหม่

แม้ฝีมือการซ่อมจะประณีตจนแทบดูไม่ออกว่าเคยพังมาก่อน แต่ถึงจะหลอกคนอื่นได้ ก็หลอกตัวเองไม่ได้ เพราะบางสิ่งบางอย่างนั้น... มันแตกสลายไปแล้วในใจ

แทบเท้าของชายชรามีกระถางธูปใบเล็กอยู่ใบหนึ่ง ภายในปักธูปไว้หนาแน่นหลายขนาด แต่ไม่มีข้อยกเว้น ธูปทุกดอกพอดอกไหม้ไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ก็ดับลงทั้งหมด

นี่คือสิ่งที่ในวิชาดวงชะตาเรียกว่า “ธูปตัดหัว”

ไฟธูปไม่ต่อเนื่อง สื่อถึงดวงชะตาที่ถูกตัดขาด เมื่อธูปทุกดอกเป็นเช่นนี้ ย่อมหมายถึงหนทางรอดที่ดับสูญ

สีหน้าของชายชราหม่นหมองจนน่ากลัว

สมัยเขายังหนุ่ม ต่อให้เป็นนักโทษประหารที่กำลังจะถูกนำตัวไปลานประหาร เขายังจุดธูปให้ติดได้บ้างหนึ่งดอกในสิบดอก นั่นไม่ใช่เพราะยังมีทางรอด แต่เพราะวิถีแห่งดวงชะตามักจะอิจฉาคนเต็มเปี่ยมและซ้ำเติมคนขาดแคลน

แต่ในตอนนี้ เขาจุดธูปให้ตัวเอง ให้ภรรยา ให้ลูกสะใภ้ ให้หลานชายทั้งสอง ทุกอย่างล้วนขาดสะบั้น และเมื่อเขาจุดธูปให้ลูกชายที่ออกเดินทางไกล เขาก็ถึงกับอาเจียนเป็นเลือดออกมาสามคำจนเกือบหมดสติ