บทที่ 143 3

บทที่ 143

สีหน้าของสยงซ่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา “ยินดีด้วยนะ”

หลี่จุยหย่วนกล่าว “ขอให้ผ่านพ้นความโศกเศร้านี้ไปได้”

ก่อนหน้านี้ตอนที่พบร่องรอยของเหล่าเอ้อร์และเหล่าซาน ถานเหวินปินเคยมีความกังวลและลังเลว่าจะแจ้งสยงซ่านดีหรือไม่ แต่ในเมื่อสยงซ่านมีประสบการณ์ในการหาทางออกจากที่นี่ หากเขาพบคนของตนก็คงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง

ทว่า林书友 (หลินซูโหย่ว), อินเหมิง และกลุ่มพี่น้องตระกูลหู่ รวมทั้งหมดห้าคน เมื่อเทียบกับขนาดของสระน้ำก่อนที่จะเกิดการเผาไหม้ก็นับว่าเป็นเป้าหมายที่ไม่เล็กเลย แต่ทั้งสองฝ่ายกลับหาใครไม่พบเลยสักคน

แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ที่จะตกหล่นไป แต่โอกาสนั้นต่ำมาก ยิ่งประกอบกับก่อนลงน้ำ หลินซูโหย่วสามารถลืมตา หันศีรษะ และขยับปากแสดงให้เห็นถึงสติสัมปชัญญะที่ชัดเจน ดังนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกเขาเคยมาที่นี่แล้ว แต่กลับจากไปก่อนที่พวกตนจะลงมาถึง

ส่วนพวกเขาไปที่ไหนกัน?

หลี่จุยหย่วนหันกลับไปมองประตูหินที่พังทลายบานนั้น

ตนเองเป็นทีมบุกเบิกกลุ่มแรก ส่วนพวกเขาสองคนถูกตนวางไว้ข้างหลังในฐานะทีมสนับสนุน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทีมสนับสนุนดันวิ่งแซงหน้าตนไปเสียแล้ว

ในตอนนั้นเอง สยงซ่านสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า: