บทที่ 137 7

**ตอนที่ 137**

ภายในห้องหนังสือ เด็กชายและเด็กหญิงต่างกำลังวาดภาพ

หลี่จุยหย่วนลงมือวาดด้วยความเร็วที่มากกว่า เพราะเขาเพียงแค่ต้องคัดลอกรูปลักษณ์ของนักพรตบังคับศพออกมาเท่านั้น

ส่วนอาหลีนั้นจำเป็นต้องอาศัยคำบอกเล่าของเด็กหนุ่มเพื่อนำมาผ่านกระบวนการทางศิลปะในระดับหนึ่ง

เมื่อเด็กหนุ่มวาดเสร็จ เขาก็วางพู่กันลง ยืนอยู่ข้างโต๊ะวาดภาพแล้วจ้องมองนักพรตในภาพอย่างละเอียด

แม้เส้นผมของนักพรตจะยุ่งเหยิงจนบดบังใบหน้า แต่ชุดนักพรตที่เขาสวมใส่รวมถึงรองเท้าผ้าพื้นหนาหลายชั้นที่สวมอยู่นั้นกลับดูสะอาดสะอ้าน และความสะอาดนี้ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ไร้คราบสกปรกเท่านั้น

ในภาพ นักพรตกำลังก้าวเดิน เท้าซ้ายก้าวไปข้างหน้าเผยให้เห็นพื้นรองเท้าที่ขาวสะอาดจนมองเห็นรอยเย็บที่เรียบร้อย

ชุดนักพรตสีเหลือง บริเวณคอเสื้อและปลายแขนเสื้อก็ดูพลิ้วไหวไร้รอยรุ่ย

กระทั่งกระดิ่งที่ถืออยู่ในมือขวา รวมถึงพู่ประดับสีแดงเหลืองที่ชายกระดิ่ง ก็ดูสดใหม่และประณีตบรรจง

นี่คือเสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องรางที่ยังใหม่เอี่ยม...