บทที่ 107 章

第107章

ภายในวัดที่เงียบสงัดและลึกลับ มีบ่อน้ำโบราณอยู่หนึ่งบ่อกลางลานวัด ปากบ่อถูกปิดทับด้วยแผ่นหินสีเขียว บนแผ่นหินมีผ้าคลุมลงอาคมวางทับไว้อีกชั้น โดยมีโซ่ตรวนสี่เส้นทอดตัวจากขอบบ่อไปยังมือของรูปปั้นพระอรหันต์ทั้งสี่ทิศ

นักพรตชราเคราขาวนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าบ่อน้ำ บริเวณนี้เป็นเขตหวงห้ามสำหรับนักท่องเที่ยวมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้าอาวาสได้สั่งกำชับเด็ดขาดว่าห้ามพระลูกวัดเข้าใกล้เป็นอันขาด

ยามตะวันคล้อยต่ำ เงาของนักพรตชราถูกทอดยาวออกไปจนกระทั่งมีเงาอีกร่างหนึ่งก้าวเข้ามาทับ

นักพรตชราลืมตาขึ้น ถอนหายใจเบาๆ "คุณหลิว ในที่สุดคุณก็มาเสียที"

หลิวอี๋โยนถุงใบใหญ่ในมือลงพื้น เดินตรงไปยังรูปปั้นพระอรหันต์หินแกะสลัก เอื้อมมือไปคว้าโซ่เส้นหนึ่งแล้วกระชากไปด้านหลัง

เสียง "เคร้ง" ดังสนั่น โซ่อีกสามเส้นขยับตามแรงดึง หินสี่ก้อนที่กดทับอยู่ตรงกลางปากบ่อถูกเปิดออก หลิวอี๋เดินไปที่ขอบบ่อ หยิบผ้าคลุมลงอาคมออกแล้วโยนทิ้งไว้กับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นถีบแผ่นหินสีเขียวแผ่นบนสุดจนพลิกคว่ำด้วยเสียง "ปัง"

นักพรตชราไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มลงเก็บผ้าคลุมขึ้นมาถือไว้เงียบๆ

หลิวอี๋ยังไม่รีบลงไปในบ่อ แต่หันไปถามนักพรตชราว่า "คุณยังอยู่ที่นี่ทำไม?"

นักพรตชราตอบ "ในเมื่อคุณหลิวฝากฝังของสิ่งนี้ไว้ที่นี่ อาตมาในฐานะผู้ดูแลย่อมต้องช่วยเฝ้าดูให้เป็นธรรมดา"