บทที่ 101 คนกู้ศพ

ชื่อบท

คนกู้ศพ บทที่ 101

เนื้อหา

ถานเหวินปินรีบยันตัวลุกขึ้นทันทีแล้วออกวิ่งมุ่งหน้าไปยังเพิงแสดง พลางวิ่งพลางตะโกนลั่น:

"เธอโง่หรือเปล่า! ถ้ามันเป็นปืนจริง เมื่อกี้ฉันยังต้องใช้ปากตะโกนบอกให้เธอหยุดอยู่อีกเหรอ!"

พอตะโกนจบ ถานเหวินปินก็รู้สึกนึกเสียใจภายหลังขึ้นมาทันที ตนเองทำอะไรประเจิดประเจ้อเกินไปหรือเปล่านะ หากอีกฝ่ายไม่ยอมฮับเบ็ดวิ่งตามตนมา แต่กลับพุ่งเป้าไปเล่นงานพี่เสี่ยวหย่วนโดยตรง ตนเองมิกลายเป็นทำเรื่องเหลวไหลหรอกรึ?

ทว่าไม่นานนัก ถานเหวินปินก็ตระหนักได้ว่าตนเองคิดมากเกินไป เพราะผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังกำลังไล่กวดตามเขามาติดๆ

ถานเหวินปินในใจสงบลงอย่างมาก เขายังคงออกวิ่งไปข้างหน้าต่อ ดูท่าว่าเขาจะอยู่กับพี่หย่วนนานเกินไป จนเผลอทึกทักไปเองว่ามนุษย์ทุกคนจะเป็นสัตว์เลือดเย็นเหมือนพี่หย่วนไปหมด

พี่โหรวในยามนี้อารมณ์พลุ่งพล่านจนฟิวส์ขาดแล้วจริงๆ เริ่มแรกก็โดนฟันเลื่อยจากพลั่วแม่น้ำเหลือง ตามด้วยผงปูนขาว แล้วยังมาเจอแผนปืนของเล่นอีก ที่น่าโมโหที่สุดคือการที่ตนเองอุตส่าห์ฝืนเคลื่อนย้ายข้อต่อกระดูกในร่างกายเพื่อหลบลูกกระสุน ยามนี้ยังต้องมาจัดระเบียบข้อต่อกระดูกให้กลับเข้าที่เดิมใหม่อีกหน เท่ากับต้องทนทุกข์ทรมานซ้ำซ้อนถึงสองตลบ

ถานเหวินปินประเมินความสามารถในการดึงดูดความแค้นของตัวเองต่ำเกินไปจริงๆ และถึงแม้พฤติกรรมของเขาจะดูเหลวไหลไร้สาระ ทว่ามันกลับสร้างความเสียหายและบั่นทอนจิตใจให้แก่ผู้หญิงคนนั้นได้อย่างมหาศาล