บทที่ 99 9

บทที่ 99

โครงสร้างหลักของเวทีการแสดงยังคงอยู่ในระหว่างการประกอบ แต่แถวของเพิงพักและเต็นท์เล็กๆ สำหรับให้คนในคณะกายกรรมใช้ชีวิตและพักอาศัยนั้นถูกกางเสร็จเรียบร้อยแล้ว

สวี่ตงจูงมือ “ลูกชาย” ของเขาที่ชื่อเหลียงเหลียง เดินตามเข้าไปจนถึงหน้าเพิงหลังคาสีขาวที่ตั้งอยู่ตรงกลาง

รอบๆ เพิงถูกหุ้มด้วยแผ่นพลาสติกหนา ที่หน้าประตูมีม่านผ้าห่มแขวนปิดไว้

ในเวลานี้ยังเป็นช่วงฤดูร้อน แสงแดดแผดเผา ที่พักแบบนี้เพียงแค่เห็นก็ทำให้คนรู้สึกร้อนรุ่มและอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

สวี่ตงดึงคอเสื้อตัวเองพลางเร่งเร้า “เร็วๆ หน่อยได้ไหม อย่ามาทำให้เสียเวลา!”

หญิงสาววัยรุ่นปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “จะซื้อล่อหรือซื้อวัวยังต้องจับต้องดูให้แน่ใจ นับประสาอะไรกับการซื้อคน”

สวี่ตงถลึงตาใส่เธอแล้วถามกลับ “เธอหมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่า เราต้องดูว่าเด็กคนนี้มีโรคประจำตัวไหม ร่างกายพิการหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นต่อให้รับมาก็หาคนซื้อต่อยาก”

“ลูกชายฉันตั้งแต่เล็กจนโตไม่ค่อยเจ็บป่วย สุขภาพแข็งแรงดี”