บทที่ 97 7

บทที่ 97

ในตอนที่เด็กชายตัวน้อยร้องไห้พูดชื่อ “คุณยายอวี๋” ออกมา หูของถานอวิ๋นหลงก็ผึ่งขึ้นทันที

เมื่อเช้านี้เขาเพิ่งจะพูดถึง “คุณยายอวี๋” คนนี้กับลูกชายไป พอสายลูกชายก็โทรศัพท์มาบอกว่าพบศพของถังชิวอิง ผู้สูญหายแล้ว

พร้อมกันนั้นยังบอกให้เขาถือโอกาสนำแฟ้มคดีเกี่ยวกับ “คุณยายอวี๋” ติดมือมาด้วย โดยอ้างว่าเขาเพิ่งไปเยี่ยมเพื่อนที่หอพักชั้นเดียวกัน แล้วได้ยินเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังนอนตื่นสายละเมอเรียกหา “คุณยายอวี๋”

ดังนั้นเขาจึงสงสัยว่าเพื่อนร่วมชั้นคนนี้อาจจะถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไปที่ฝูเจี้ยน เพื่อนคนนี้ชื่อหลินซูโหย่ว

ถานอวิ๋นหลงไม่เชื่อเรื่องไร้สาระพวกนี้แน่นอน แต่เขารู้ดีว่าถ้าลูกชายกล้าพูดจาเหลวไหลอย่างมั่นใจต่อหน้าเขาขนาดนี้ แสดงว่าต้องกำลังอาศัยบารมีของเขาไปข่มคนอื่นอยู่แน่ๆ

ในเมื่อเสี่ยวหย่วนต้องการแฟ้มคดีนี้ เขาก็ย่อมต้องหามาให้

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เบาะแสเชื่อมโยงกันจนได้

เรื่องแบบนี้ถานอวิ๋นหลงเริ่มจะชินเสียแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินเด็กชายตัวน้อยที่ชื่อยงยงเปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองว่า “เป้ยเป้ย” ด้วยความตื่นเต้น ถานอวิ๋นหลงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก