บทที่ 95 5

บทที่ 95

“โถ่ สวัสดีครับอา นี่ของฝากครับ”

“คุณป้าครับ วันนี้ดูสดใสจังเลย นี่ของป้าครับ”

“พี่สาวครับ แหวนวงนี้สวยจัง แฟนซื้อให้ใช่ไหมครับ? แหม ผมดูปราดเดียวก็รู้แล้ว เมื่อไหร่จะจัดงานแต่งล่ะครับ? อย่าลืมชวนผมนะ เดี๋ยวผมจะให้พี่ถานเหวินปินช่วยใส่ซองให้”

ถานอวิ๋นหลงที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานและพาดขาไว้บนโต๊ะเพื่องีบหลับ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู

เขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นลูกชายตัวเองกำลังแจกจ่ายอาหารเช้าไปพลาง ชวนเพื่อนร่วมงานในสำนักงานคุยเล่นไปพลางอย่างเป็นธรรมชาติ

ถานอวิ๋นหลงรู้ดีว่าลูกชายเป็นคนอัธยาศัยดีและเปิดเผย แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้คนเป็นพ่อรู้สึกแปลกตาไปบ้าง

ดูเหมือนจะกระตือรือร้น แต่จริงๆ แล้วกลับแฝงไปด้วยระยะห่างที่ทำให้คนอื่นไม่รู้สึกอึดอัด ปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมงานก็น่าสนใจ พวกเขาไม่ได้ทำตัวสบายๆ เหมือนเวลาอยู่กับลูกหลานของเพื่อนร่วมงานคนอื่น แต่กลับดูเกรงใจขึ้นมาเล็กน้อย

บรรยากาศแบบนี้ ถ้าใครไม่รู้คงนึกว่ามีหัวหน้าหน่วยงานไหนลงมาเยี่ยมเยียนประชาชน

ที่สำคัญที่สุดคือ นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าลูกชายคนนี้มาที่ทำงานใหม่ของเขา