บทที่ 92 (ต่อ!)

บทที่ 92 (ต่อ!)

แม้พิธีรับเข้าสำนักจะจัดขึ้นในช่วงเที่ยง แต่หลี่จุยหย่วนก็มาถึงตั้งแต่เช้าตรู่ โดยมีถานเหวินปิน รุ่นเซิง และอินเหมิงติดตามมาด้วย

ตอนแรกตั้งใจว่าจะมาช่วยขนของ แต่พอมาถึงกลับพบว่าผู้คนย้ายออกไปหมดแล้ว การย้ายบ้านของยายหลิวเป็นการย้ายตัวคนไปอยู่ที่อื่นจริงๆ ส่วนเฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดล้วนทิ้งไว้ที่เดิม เพราะอย่างไรเสียตึกนี้ก็เป็นของตระกูลเธออยู่แล้ว จะวางไว้ที่ไหนก็ไม่ต่างกัน

หลี่จุยหย่วนและคนอื่นๆ จึงต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัย ไปยังเขตที่พักของเหล่าศาสตราจารย์อาวุโส ที่นั่นมีตึกแถวอยู่หลายหลัง แต่ตัวบ้านและลานบ้านค่อนข้างเล็ก

ถานเหวินปินไปสืบจนรู้ตำแหน่งบ้านเดิมของวิศวกรหลัว เมื่อทุกคนไปถึงก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังถือค้อนซ่อมแซมชั้นวางดอกไม้ในลานบ้านเล็กๆ

หลี่จุยหย่วนตะโกนขึ้นว่า “อาฉินครับ ขวดซีอิ๊วในครัวล้มครับ”

“งั้นรึ งั้นอาต้องรีบไปตั้งให้ตรงแล้ว”

อาฉินตอกตะปูเสร็จก็หันกลับมามองหลี่จุยหย่วน ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา

หลี่จุยหย่วนยังจำภาพเมื่อหนึ่งปีก่อนได้แม่นยำ ตอนที่เขานั่งซ้อนท้ายจักรยานของอาฉิน ตอนนั้นเขายังแข็งแกร่งจนน่ากลัว

เมื่อเข้าสู่ตัวบ้าน ก็เห็นได้ชัดว่าวิศวกรหลัวได้ออกแบบไว้อย่างประณีต แม้สถานที่ไม่ได้กว้างขวางเท่าหลังก่อน แต่ก็มีความโดดเด่นเฉพาะตัว