กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
ตอนที่ 82
“แค่เสนอเบาะแสมาสักอย่างให้เล่นสนุกก็พอ...”
นอกหน้าต่าง谭文彬 (ถานเหวินปิน) และ 阴萌 (อินเหมิง) สบตากันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เรื่องแบบนี้จะพูดว่า “แค่เล่นสนุก” ได้อย่างไร และจะจัดอยู่ในหมวด “เล่นสนุก” ได้อย่างไรกัน พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าการทำแบบนี้จะทำลายชีวิตของคนรุ่นราวคราวเดียวกันไปทั้งชีวิต
ถานเหวินปินนึกถึงภาพที่เขาเห็นในความทรงจำของ 吴新辉 (อู๋ซินฮุย) ตอนที่ทั้งสองเผชิญหน้ากันเคยมีการสนทนาเช่นนี้เกิดขึ้น:
“ทำไมแกต้องใส่ร้ายฉัน ทำไมต้องใส่ร้ายฉัน ทำไม!”
“ถ้าแกตายไปซะก็จบ ถ้าแกตายไปก็ไม่มีใครรู้แล้ว”
ดังนั้น ที่อู๋ซินฮุยฮึดสู้ถือมีดสั้นไล่ตาม 赵军峰 (จ้าวจวินเฟิง) ที่กำลังหนีไปนั้น ไม่ใช่เพราะเขาเป็นฆาตกร แต่เป็นเพราะต้องการจะ “ตบตา” ให้ “เรื่องตลก” นี้ดำเนินต่อไปจนจบต่างหาก!
ตรรกะและแรงจูงใจที่เหลือเชื่อเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน!
ถานเหวินปินกระซิบ: “ฉันไม่เข้าใจเลย...”