บทที่ 75 （本卷完）

第75章 （本卷完）

清晨的风，偷来夏日的片刻凉爽。

หลี่จุยหย่วนยืนแปรงฟันอยู่ข้างถังน้ำบนชั้นสอง พอดีกับที่เห็นถานเหวินปินในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นสำหรับออกกำลังกาย วิ่งเหยาะๆ ลงมาที่ลานบ้านด้วยท่าทางยกเข่าสูงเพื่อเริ่มการวิ่งตอนเช้า

นิสัยนี้ ถานเหวินปินรักษามาได้ครึ่งปีแล้ว

มนุษย์เรานี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดจริงๆ

ย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน ถานเหวินปินยังเป็นแค่เด็กหนุ่มคึกคะนองที่ชอบขโมยเงินแม่ไปซื้อเครื่องเกม แอบซ่อนหนังสือการ์ตูนผู้ใหญ่ไว้ในตำราเรียน และเก็บนิตยสารวาบหวิวไว้ใต้หมอน แถมยังชอบคาบบุหรี่ไว้ที่หลังหูทำตัวเป็นผู้ใหญ่

แต่ตอนนี้ เขาเป็นหนุ่มน้อยผู้มีวินัยที่ตั้งใจเรียนในตอนกลางวัน ฝึกวิชาในตอนกลางคืน และใช้เวลาสี่สิบนาทีในการวิ่งตอนเช้าเป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนและดื่มด่ำกับความสุข

เพราะอาการป่วยของหลี่จุยหย่วน บางครั้งเขามองตัวเองในกระจกแล้วยังรู้สึกเลื่อนลอยและไม่สมจริง หากถานเหวินปินมองเห็นตัวเองเมื่อปีก่อนผ่านกระจกได้ เขาคงจะปากแข็งพูดว่า “ไอ้คนในกระจกนั่นต้องเป็นลูกนอกสมรสที่พ่อฉันทำทิ้งไว้ตอนหนุ่มๆ แน่”

แถมยังจะตบท้ายด้วยว่า:

“ดูสภาพไอ้หน้าจืดนั่นสิ สายเลือดไม่บริสุทธิ์ชัดๆ”