บทที่ 54 4

คนกู้ศพ บทที่ 54

ผู้หญิงคนนั้นพุ่งเข้าใส่โต๊ะราวกับคนบ้า ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ถูกเสื้อผ้าพันธนาการไว้ ทำให้ไม่สามารถยื่นออกไปได้ ร่างกายของเธอจึงบิดงอและกระตุกอย่างรุนแรงราวกับงูที่ถูกกระตุ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำราวกับจะหยดเลือดออกมา สีหน้าดุร้ายราวกับจะกินคน

ทุกคนที่อยู่นอกห้องเยี่ยม ยกเว้นหลี่จุยหย่วน ต่างก็ตกใจและสะเทือนใจ แม้แต่ถานอวิ๋นหลงก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เพราะคนปกติเมื่อเห็นภาพนี้ ย่อมรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง

ท้ายที่สุดแล้ว อีกฝ่ายก็เป็นมนุษย์ เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน ภายใต้สภาพแวดล้อมที่สงบสุขมาเป็นเวลานาน ทุกคนในใจโดยทั่วไปไม่สามารถยอมรับความบ้าคลั่งที่แสดงออกถึงสัญชาตญาณดิบเช่นนี้ได้ หลี่จุยหย่วนมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ผ่านกระจก เขาสามารถเห็นการระบายอารมณ์จากการกรีดร้องและการเคลื่อนไหวของร่างกายที่บ้าคลั่งของผู้หญิงคนนั้น

สิ่งที่น่ากลัวในสายตาคนทั่วไป ในสายตาของเขา กลับเป็นสัญญาณว่าระยะที่ดีในกระบวนการหมุนเวียนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ความรู้สึกร่วมนี้ไม่มีเหตุผลที่จะอธิบายได้ เปรียบเทียบอย่างหยาบคายก็เหมือนกับคนติดยาที่เดินไปตามตรอกซอกซอยในเมืองก็รู้ว่าหาของได้ที่ไหน หรือคนแก่ที่ชอบเที่ยวซ่องมองแวบเดียวที่หน้าร้านก็รู้ว่ามีงานใหญ่หรือไม่

คนพิเศษก็เหมือนมีเรดาร์ติดอยู่บนหัว สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกันได้ ถือเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของ "รสนิยมเดียวกัน"

แต่เห็นได้ชัดว่าป้าสวีไม่เข้าใจ เพราะเธอเริ่มเก็บรูปภาพบนโต๊ะ โดยคิดว่าการสอบถามครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว ถามไปก็ไม่ได้อะไรอีก