บทที่ 30 th

บันทึกจากผู้เขียน: ความในใจก่อนเปิดให้อ่านแบบติดเหรียญ!

หายหน้าไปหนึ่งปีเต็ม

ครึ่งปีแรก ผมใช้เวลาไปกับการรักษาตัว

คนปกติถ้าเป็นอัมพาตใบหน้าครึ่งซีก ส่วนใหญ่ครึ่งเดือนก็หายแล้ว แต่ผมดันแจ็กพอตเจอเคสใหญ่เข้าให้

หลายเดือนผ่านไป ผมไปโรงพยาบาลทำตรวจคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ ผลปรากฏว่าใบหน้าครึ่งซีกยังไม่มีสัญญาณตอบสนอง ดวงตาปิดไม่สนิท ต้องคอยหยอดตาบรรเทาอาการอยู่ทุกวัน

หลังจากปรึกษาแพทย์ ผมก็ได้รู้ว่าถ้าอาการไม่ดีขึ้นเลยในระยะเวลาขนาดนี้ อนาคตข้างหน้าก็คงจะลำบากแล้ว

ผมเลยทำใจยอมรับสภาพว่าอาจจะต้องเป็นอัมพาตใบหน้าไปตลอดชีวิต จากนั้นก็เลิกพยายามรักษา ปล่อยจอยไปเลย

แต่แล้วขณะที่กำลังปล่อยตัวปล่อยใจอยู่นั่นเอง เฮ้ย... มันกลับค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นมาทีละนิดซะงั้น

มีช่วงหนึ่งที่ผมชินกับการมีใบหน้าแค่ครึ่งซีก เวลาจะแสดงสีหน้าอะไรก็ยังใช้แค่ครึ่งเดียว พอรู้ตัวอีกทีว่าอีกครึ่งหนึ่งขยับได้แล้ว ก็ค่อยมาขยับตามหลัง กลายเป็นว่าจังหวะมันดีเลย์ไปหมด