บทที่ 14 คนกู้ศพ

ชื่อบท

คนกู้ศพ บทที่ 14

เนื้อหา

หลังจากรับประทานอาหารเช้าอันมั่งคั่งเรียบร้อย หลี่ซานเจียงและคนอื่นๆ ก็เตรียมตัวออกเดินทาง

อันที่จริงที่บ้านมีรถสามล้อปั่นสำหรับบรรทุกของอยู่คันหนึ่ง ด้านหลังมีแผ่นไม้กระดานยาวๆ ปกติแล้วเอาไว้ใช้ขนส่งโต๊ะเก้าอี้และถ้วยชามสำหรับงานมงคลและงานอวมงคล แต่รุ่นเซิงปั่นจักรยานไม่เป็น และพวกคนชราก็ไม่กล้าให้เขามาหัดปั่นกะทันหันในวันนี้

ดังนั้น รุ่นเซิงจึงลากรถเข็นลากจูงคันหนึ่งออกมาจากห้องเก็บของ ด้านหน้าค่อนข้างกว้างขวาง หลังจากหลี่ซานเจียง หลิวจินเสีย และคุณปู่ซานขึ้นไปนั่งแล้ว รุ่นเซิงก็จับที่จับรถเข็นกดให้ตัวรถอยู่ในแนวราบ จากนั้นจึงเข็นผู้เฒ่าทั้งสามคนลงจากคันดินอย่างมั่นคงเป็นอย่างยิ่ง

ต้องยอมรับเลยว่า รุ่นเซิงยามที่กินอิ่มท้องแล้ว มีพละกำลังมหาศาลจนน่ากลัวจริงๆ

ทว่าเมื่อมองแผ่นหลังของพวกเขาที่ค่อยๆ ห่างออกไป ในใจของหลี่จุยหย่วนก็ยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ดี เพราะอย่างไรก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า นี่มันยังคงเป็นส่วนผสมที่มาตรฐานของ... กลุ่มคนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการ คนป่วย และเด็ก ชัดๆ

ภายในบ้านกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง

อาฉินกำลังผ่าไม้ไผ่เหลาเป็นซี่บนคันดินเพื่อทำเป็นโครงหุ่นกระดาษ น้าหลิวอยู่ที่ชั้นหนึ่งกำลังลงสีให้หุ่นกระดาษที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ หลิวอวี้เหมยนั่งดื่มชาอยู่หน้าประตูเรือนตะวันออก ส่วนหลี่จุยหย่วนกับฉินหลีกำลังนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของชั้นสอง