บทที่ 107 พวกกระดูกแข็งไม่รู้จักเจียมตัว ต่างอยากมาเกาะเกี่ยว ต่อรองกันไม่เลิก

บทที่ 107 พวกกระดูกแข็งไม่รู้จักเจียมตัว ต่างอยากมาเกาะเกี่ยว ต่อรองกันไม่เลิก

ในดวงตาของหลิ่วสวินถูมีประกายแห่งปัญญาวาบผ่าน

หลิ่วเจี้ยนกั๋วเริ่มร้อนใจ “ปู่ พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน?”

แบบนี้ไม่เท่ากับปล่อยให้คนอื่นดูถูกเอาหรือ?

หลิ่วสวินถูถาม “งั้นแกกำลังจะบอกว่า เพื่อนร่วมชั้นของลูกพี่ลูกน้องแกเรียนไม่เก่งหรือ?”

“เป็นไปได้ยังไง? พี่ลูกพี่ลูกน้องผมบอกว่าเพื่อนเขาได้ที่ 1 ของชั้นทุกครั้ง แถมยังเป็นที่ 1 ของเขต เป็นที่ 1 ของเมืองหลวงด้วยซ้ำ” หลิ่วเจี้ยนกั๋วเองก็นับถือคนเรียนเก่งอยู่เหมือนกัน

หัวตัวเองไม่เอาไหน เรียนยังไงก็ไม่เก่ง

หัวหน้ากองการผลิตคนอื่นเข้าใจขึ้นมา ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงหลายปีแรกที่เยาวชนผู้มีการศึกษาเพิ่งลงชนบท ทุกคนยังไม่รู้พื้นเพของพวกเขาและคิดกันว่ามาช่วยพัฒนาชนบท